شماره ۲۶۵ - من صورتی چنین نشنیدم به دلبری

من صورتی چنین نشنیدم به دلبری
یا رب چه گویمت که چه پاکیزه منظری ۱

سایه ز ما دریغ مدار، ای که می کند
در باغ حسن قدّ بلندت صنوبری ۲

قدّ ترا چو سرو چمن دید سجده کرد
گفتا ز من به یک سر و گردن فزون تری ۳

همسایه توام که تو آثار رحمتی
در سایه توام که تو خورشید انوری ۴

معروف گشته نرگس شوخت به دلبری
مشهور گشته غمزه مستت به ساحری ۵

خلقی به رهگذار تو آورده جان به لب
زنهار از آن زمان، که بیایی و بگذری ۶

زیور مبند بر رخ و رخساره ای چو ماه
ای آفتاب حسن! چه محتاج زیوری ۷

چون صبر و هوش رفت برود، کو دلت جلال
باده ای بریخت پاک و تو در بند ساغری ۸