شماره ۲۷۴ - جهان پیر را نو شد جوانی

جهان پیر را نو شد جوانی
منه ساغر ز دست ار می توانی ۱

کنون هر روز بستان می کند عرض
به روی دوستان گنج نهانی ۲

شقایق از سیاهی می درخشد
چو از ابر سیه برق یمانی ۳

تو از دوران گل دستور خود ساز
که بنیادی ندارد زندگانی ۴

مرادی از بهار عمر برگیر
که ناگه در رسد باد خزانی ۵

نماند آن روز و آن دولت که با یار
همی کردیم عیش رایگانی ۶

به وصل روی یکدیگر شب و روز
ممتّع گشته از عمر و جوانی ۷

مرا از یار دور افکند ایّام
چه چاره با قضای آسمانی ۸

جلال! احوال کس در هیچ حالی
به یک حالت نماند جاودانی ۹