شماره ۱۱ - می‌رساند از ره ظلمت به منزل مور را

می‌رساند از ره ظلمت به منزل مور را
آنکه پنهان در دل هر ذره دارد نور را ۱

وادی عشق است و اول ترک هستی گفته‌ام
کرده‌ام بر خویشتن نزدیک راه دور را ۲

به نگردد از رفوکاری جراحت‌های دل
بخیه بی‌نفع است زخم کاری ناسور را ۳

زهر چشمش را هجوم گریه‌ام در کار بود
تلخی بادام او می‌خواست آب شور را ۴

کج‌روان را راستی باید که گردد دستگیر
می‌شود رهبر عصا در وقت رفتن کور را ۵

ظالمان را آتشی جز حرص نتواند گداخت
شعله‌ای باید که سوزد خانه زنبور را ۶

با سفال خویش هر کس می‌تواند ساختن
می‌زند بر فرق قیصر کاسه فغفور را ۷

پنجه مژگان او قصاب چون بربود دل
همچو شهبازیست کز جا بر کند عصفور را ۸