شماره ۱۹ - عشقت چو شمع سوخت سراپا تن مرا

عشقت چو شمع سوخت سراپا تن مرا
چون موم و رشته پیرهن و دامن مرا ۱

سوز درون گداخته از بس که جان من
با هم شمرده تن نخ پیراهن مرا ۲

من عندلیب گلشن تصویر گشته‌ام
در کار نیست آب و هوا گلشن مرا ۳

موری به کام دانه‌ای از حاصلم برد
کو برق تا به باد دهد خرمن مرا ۴

چون آتشی که میل به خاشاک می‌کند
عشق تو می‌کشد سوی خود دامن مرا ۵

ای دیده باد‌دستی بی‌صرفه درگذار
خالی مکن ز خون جگر معدن مرا ۶

غیر از هما که طعمه شدش استخوان من
پیدا نکرده است کسی مسکن مرا ۷

من صیدم و رضا به قضای تو داده‌ام
بیرون ز طوق خویش مکن گردن مرا ۸

در واجبات عشق همین بس کز آب تیغ
تعلیم داده دست ز جان شستن مرا ۹

دیدم تو را و دست و نگاهم ز کار رفت
محروم ساخت وصل تو گل‌چیدن مرا ۱۰

غیر از زبان که محرم غم‌خانه دل است
قصاب پی نبرد کسی مخزن مرا ۱۱