هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن می‌گوید. او خود را پروانه‌ای می‌داند که دور شمع وجود معشوق می‌گردد و از گریه‌های مستانه خود می‌نالد. با وجود احساس بیگانگی در بزم معشوق، همچنان به او عشق می‌ورزد و مانند سروی بلند به آسمان می‌نگرد. در نهایت، شاعر از تلاش برای رسیدن به جرعه‌ای از می صحبت می‌کند که نمادی از وصال معشوق است.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده مانند 'گریه مستانه' و 'جرعه می' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.

شماره ۳۳ - روشن شده از حسن تو کاشانه‌ام امشب

روشن شده از حسن تو کاشانه‌ام امشب
خوش باش که بر گرد تو پروانه‌ام امشب ۱

نخل قد دلجوی تو ای زینت فردوس
سیراب شد از گریهٔ مستانه‌ام امشب ۲

دست طلب از دامن وصل تو ندارم
هرچند که در بزم تو بیگانه‌ام امشب ۳

سروی شد و چون شعله قد افروخت به افلاک
هر دود که برخاست ز ویرانه‌ام امشب ۴

از بهر یکی جرعه می‌باز چو قصاب
جاروبکشی گوشهٔ می‌خانه‌ام امشب ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۳۶۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۲ - گر شود آن شوخ با من مهربان دارم عجب
گوهر بعدی:شماره ۳۴ - هر کجا عکس جمال یار می‌افتد در آب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.