شماره ۱۳۳ - قوّتی نه در تن من نه توانی مانده بود

قوّتی نه در تن من نه توانی مانده بود
کافرم گر بی تو در جسمم روانی مانده بود ۱

تا چو شاهین نظر کردی سفر از دیده‌ام
بی تو مژگانم تهی چون آشیانی مانده بود ۲

تا به طوف مشهد از چشمم نهادی پا برون
جویبار دیده بی سرو روانی مانده بود ۳

رو به هر منزل که می‌رفتی دل غم‌دیده‌ام
بر سر فرسنگ چون سنگ نشانی مانده بود ۴

آرزویی بود کز شوق جمالت داشتم
بی وصالت در تنم گر نیم جانی مانده بود ۵

بود بهر آنکه به گویم دعای دولتت
گر به کامم شام هجرانت زبانی مانده بود ۶

در رهت منزل به منزل دیده پر حسرتم
هر قدم چون نقش پای کاروانی مانده بود ۷

در رکابت بود صبر و عقل و هوش و جان و دل
پیکرم برجا چو مشت استخوانی مانده بود ۸

بی تو ای خورشید عالم‌تاب آمد بر سرم
آنچه از روز جدایی داستانی مانده بود ۹

صورت احوال قصاب از که می‌پرستی که چیست
بر سر راه فراقت ناتوانی مانده بود ۱۰