شماره ۱۸۴ - به پاسبانی یک قطره آب گوهر خویش

به پاسبانی یک قطره آب گوهر خویش
به هر دو دست نگهدار چون صدف سر خویش ۱

خوش آن زمان که به قصد هوای کشور خویش
گهی برون ز شکاف قفس کنم سر خویش ۲

نشد نشاط نصیبم چو صید دام شدم
مگر به وقت طپیدن به هم زنم پر خویش ۳

گهی بداد ز دستم گهی بدرد از پا
چه‌ها نمی‌کشم از دست نفس کافر خویش ۴

رود چو خامه سرش یک قلم به باد فنا
قدم هرآنکه گذارد برون ز مسطر خویش ۵

عجب مبین که سر ما به آسمان ساید
از آنکه داغ تو را کرده‌ایم افسر خویش ۶

تو قدر دل چه شناسی که در محیط، صدف
چه احتمال که داند بهای گوهر خویش ۷

ز جور دهر به تنگ آمدم بسی قصاب
بریم درددل خویش را به داور خویش ۸