هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از تنهایی، دوری از یاران و ناامیدی سخن میگوید و از ساقی میخواهد تا با می گلگون، غم و اندوه را تسکین دهد. او از وضعیت خود و دیگران ناراضی است و آرزوی تغییر و نوازش از سوی آشنایان را دارد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف نوشیدنیهای الکلی (می) ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۵۹ - ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیم
ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیم
چون داغ لاله تا کی در خون نشسته باشیم ۱
شاید که آشنایی ما را کند نوازش
تا کی چو حلقه در، بیرون نشسته باشیم ۲
خوب است راستی را از سرو یاد گیریم
تا کی چو بید مجنون وارون نشسته باشیم ۳
سازد ذلیل ما را رویش ز لشگر خط
بر عارضی که چون خال موزون نشسته باشیم ۴
یاران و همنشینان کردند کوچ و رفتند
تنها در این بیابان ما چون نشسته باشیم ۵
قصاب از دو عالم کردی تو قطع امید
بهتر کز این دو منزل بیرون نشسته باشیم ۶
چون داغ لاله تا کی در خون نشسته باشیم ۱
شاید که آشنایی ما را کند نوازش
تا کی چو حلقه در، بیرون نشسته باشیم ۲
خوب است راستی را از سرو یاد گیریم
تا کی چو بید مجنون وارون نشسته باشیم ۳
سازد ذلیل ما را رویش ز لشگر خط
بر عارضی که چون خال موزون نشسته باشیم ۴
یاران و همنشینان کردند کوچ و رفتند
تنها در این بیابان ما چون نشسته باشیم ۵
قصاب از دو عالم کردی تو قطع امید
بهتر کز این دو منزل بیرون نشسته باشیم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۵۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۸ - به چشم کم مبین بر ان من در خستهجانی هم
گوهر بعدی:شماره ۲۶۰ - شدم تسلیم درکوی تو منزل را تماشا کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
