شمارهٔ ۱۰ - ایضاً فی رثاء المظلوم علیه السلام

در جهان نشنیده ام تا بود این چرخ کبود
کز سلیمان اهرمن انگشت و انگشتر ربود ۱

دست بیداد فلک دستی جدا کرد از بدن
کز نهاد عالم امکان بر آمد داد و دود ۲

از پی دیدار جانان کرد نقد جان نثار
وه چه جانی! یعنی اندر گنج هستی هرچه بود ۳

کرد قربانی جوانی را که چشم عقل پیر
چشمۀ خون در عزای جانگزای او گشود ۴

مادر گیتی چنان در ماتم او ناله کرد
تا که کر شد گوش گردون از نوای رودرود ۵

داد بهر جرعه ای از آب دری آبدار
در کنار آب دریا، آه از این سودا و سود ۶

قاب قوسین عروجش بود بر اوج سنان
شد باو ادنی روان چون در تنور آمد فرود ۷

از سر نی شاهد بزم حقیقت زد چه سر
گمرهان را جلوۀ شمع طریقت می نمود ۸

سر به نی لیکن ز سرّ عشق جانانش بلب
نغمه ای کان نغمه در مزمار داودی نبود ۹

دیر ترسا را گهی روشن تر از خورشید کرد
گاه پنداری مسیحا بود بردار جهود ۱۰

با لب و دندان او جز چوب بیداد یزید
همدم دیگر ندانم! داد از این گفت و شنود ۱۱

آنچه دید آن لعل لب از جور دوران کم نداشت
از چه چوب خیزران این نغمۀ دیگر فزود ۱۲