هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او از طالع بد خود مینالد که او را به خاک سیاه نشانده و از بیتوجهی معشوق شکایت دارد. شاعر خود را سوختهای از عشق و نیازمند لطف معشوق میداند و از این که معشوق به او توجهی نکرده است، اظهار ناراحتی میکند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، بیان رنج و اندوه در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
شماره ۷ - مهر تو رسانده بماه مرا
مهر تو رسانده بماه مرا
وز چه بذروۀ جاه مرا ۱
افسوس که طالع تیرۀ من
بنشاند به خاک سیاه مرا ۲
جز خرقۀ فقر و فنا نبود
تشریف عنایت شاه مرا ۳
عمری بدرش بردیم پناه
نگرفت دمی به پناه مرا ۴
در رهگذرش چون خاک شدم
بگذشت و نکرد نگاه مرا ۵
چون گرد دویدم در عقبش
بگذشت و گذاشت براه مرا ۶
سوزانده مرا چندانکه نماند
جز شعلۀ ناله و آه مرا ۷
من سوختۀ تو و مفتقرم
دیگر مستان بگناه مرا ۸
وز چه بذروۀ جاه مرا ۱
افسوس که طالع تیرۀ من
بنشاند به خاک سیاه مرا ۲
جز خرقۀ فقر و فنا نبود
تشریف عنایت شاه مرا ۳
عمری بدرش بردیم پناه
نگرفت دمی به پناه مرا ۴
در رهگذرش چون خاک شدم
بگذشت و نکرد نگاه مرا ۵
چون گرد دویدم در عقبش
بگذشت و گذاشت براه مرا ۶
سوزانده مرا چندانکه نماند
جز شعلۀ ناله و آه مرا ۷
من سوختۀ تو و مفتقرم
دیگر مستان بگناه مرا ۸
وزن:
مفعول مفاعلتن فعلن
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۳۲۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶ - عمریست که دست و گریبانم
گوهر بعدی:شماره ۸ - ای بستۀ بند هوی و هوس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.