شماره ۵۴ - دلی که شیفتۀ روی آن پریزاد است

دلی که شیفتۀ روی آن پریزاد است
ز بند دیو طبیعت هماره آزاد است ۱

خراب بادۀ عشق تو ای بت سرمست
خرابی دل او زین خراب آباد است ۲

ز جام باده طلب عکس شاهد وحدت
که نقش باطل کثرت چو کاه بر باد است ۳

اگر بکوی حقیقت گذر کنی بینی
اساس ملک طبیعت چه سست بنیاد است ۴

بر تک و بوی مشو غره و بجو یاری
که جسن صورت و معنی او خداداد است ۵

نگار من! بگشا چهره تا که بگشائی
ز کار من گرهی را که مشکل افتاد است ۶

قمار عشق بسی با تو باختیم ولی
تو را عجب که فراموش شد، مرا یاد است ۷

درون سوختگان را نمانده جز آهی
چه حال داد نباشد چه جای فریاد است ۸

قرین یار سهی سرو را چه آگاهی است
از آن کسی که زمین گیر شاخ شمشاد است ۹

ز تلخ کامی ایام خوشترین خبری
حکایت لب شیرین و شور فرهاد است ۱۰

چو مفتقر بغمم دوست مبتلائی نیست
ولیک چون غم عشق است دل بسی شاد است ۱۱