شماره ۷۷ - سینۀ تنگم مجال آه ندارد

سینۀ تنگم مجال آه ندارد
جان بهوای لب است و راه ندارد ۱

گوشۀ چشمی به سوی گوشه نشین کن
زانکه جز این گوشه کس پناه ندارد ۲

گرچه سیه رو شدم غلام تو هستم
خواجه مگر بندۀ سیاه ندارد ۳

از گنه من مگو که زادۀ آدم
ناخلف استی اگر گناه ندارد ۴

هر که گدائی ز آستان تو آموخت
دولتی اندوختی که شاه ندارد ۵

گنج تجلی ز کنج خلوت دل جو
نیک نظر کن که اشتباه ندارد ۶

پیر خرد گر بخلوت تو برد پی
جز در آن خانه خانقاه ندارد ۷

مهر تو در هر دلی که کرد تجلی
داد فروغی که مهر و ماه ندارد ۸

مهر گیاه است حاصل دل عاشق
آب و گل ما جز این گیاه ندارد ۹

مفتقر از سر عشق دم نتوان زد
سر برود زانکه سرّ نگاه ندارد ۱۰