شماره ۸۹ - گر هوای سر کوی تو دهد بر بادم

گر هوای سر کوی تو دهد بر بادم
به حقیقت کند از بند هوا آزادم ۱

جلوۀ روی قو از طور دلم برده قرار
کز زمین می رسد اینک به فلک فریادم ۲

سینه ام نالۀ جانسوز چه بنیاد کند
سیل اشکی بزند سر بکند بنیادم ۳

لیلی حسن ترا بنده چنان مجنونم
که خردمندی یک عمر برفت از یادم ۴

خضر را چشمۀ حیوان همه ارزانی باد
من دهان و لب شیرین ترا فرهادم ۵

بود امیدم که به جاه تو به جائی برسم
در پی این طمع خام به چاه افتادم ۶

آرزو داشتم از جام تو یابم کامی
دو سه گامی شدم و دین و دل از کف دادم ۷

خواستم برگ و بری از گل روی تو برم
بر زمینم بزد آن شاخۀ چون شمشادم ۸

رخت بستم به خرابات ز ویرانۀ دل
تا که معمورۀ حسن تو کند آبادم ۹

جز غم عشق تو در لوح دلم نقش نبست
مفتقر زین سبب از کلک مشیت شادم ۱۰