هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان عشق عمیق و سوزناک خود به معشوق می‌پردازد. او از فراق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که هیچ‌چیز جز عشق معشوق برایش اهمیت ندارد. شاعر از اشک‌های فراوانی که در فراق معشوق ریخته سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی با وصال معشوق نیز آرام نمی‌گیرد. او عشق را تنها درس زندگی خود می‌داند و از روزگاری که با معشوق گذرانده، به بزرگی یاد می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۹۸ - لالۀ روی تو را شمع جهان افروزم

لالۀ روی تو را شمع جهان افروزم
عشق می بازم و پروانه صفت می سوزم ۱

نه در آن آینۀ حسن بگیرد آهم
نه دل نازل او را بگدازد سوزم ۲

رشتۀ عمر توانم ز عمت تازه کنم
دیده از روی تو هرگز نتوانم دوزدم ۳

در فراق تو دُر اشک بسی افشاندم
گوهری باز ز وصل تو نمی اندوزم ۴

بهر تحقیق حقایق چه به مکتب آیم
جز حدیث غم عشق تو نمی اموزم ۵

روزگاری ز تو دارم که نگنجد به بیان
قدمی رنجه کن اینک شب و اینک روزم ۶

پوزش مفتقر اندر بر جانان چه کند
من ناچیز چه باشم که چه باشد پوزم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۷ - هر که را عشق بود ساقی و عقلست ندیم
گوهر بعدی:شماره ۹۹ - بامید روی دلدار ز آبرو گذشتم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.