شماره ۱۱۲ - تا چند باشی از ما گریزان

تا چند باشی از ما گریزان
مادر قفایت افتان و خیزان ۱

تا چند باشیم چون شمع سوزان
با شعلۀ آه، با اشک ریزان ۲

تا چند بینند اهل بصیرت
جور دمادم از بی تمیزان ۳

بنهاده تا چند بر خاک ذلت
روی مذلت خیل عزیزان ۴

بیداد خوبان خوبست لیکن
ای سنبل تر قدری به میزان ۵

گر خون ما را جانا بریزی
لیک آبروی ما را مریزان ۶

تا یاد موی و بوی تو کردم
آهوی طبعم شد مشک بیزان ۷

گر مفتقر را پیرایه ای نیست
نبود به ار حسن در بی جهیزان ۸