شماره ۱۲۴ - لوح دل را اگر از نقش خطا ساده کنی

لوح دل را اگر از نقش خطا ساده کنی
خویش را آینۀ حسن خدا داده کنی ۱

تا نگردد دلت از نائرۀ عشق کباب
طمع خام بود گر هوس باده کنی ۲

خانه را پاک کن از غیر که یار است غیور
پاک زیبندۀ پاکست که آماده کنی ۳

تا ز خلوت نرود دیو، کجا شایان است
هوس آمدن روی پریزاده کنی ۴

رستمی گر تو به این زال جهان رو نکنی
یا نریمانی اگر پشت به این ماده کنی ۵

تا توانی در خلوتگه دل را بر بند
ور نه کی منع توان از دل بگشاده کنی ۶

سر بلندی ز تو ای سرور من، نیست هنر
هنر آنست که غمخواری افتاده کنی ۷

دل بکوی تو فرستادم و امید بود
بپذیریّ و نگاهی بفرستاده کنی ۸

مفتقر خواجۀ من بندۀ آزادۀ تست
چه شود گر نظری جانب آزاده کنی ۹