شماره ۴۸ - به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت

به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت
میان ما و تو بنگر که چون وصال انگیخت ۱

چه لطف بود که دور سپهر از سر مهر
میان مشتری و ماه اتصال انگیخت ۲

هزار طایر جان را شکار کرد رخت
چو دام و دانه ی مشکین ز خط و خال انگیخت ۳

غلام قدرت آنم که از کمال کرم
جمال روی تو در غایت جلال انگیخت ۴

چو بر صحیفه ی دل نقش بند فکرت من
مثال پیکرت ای ماه بیمثال انگیخت ۵

خط از بنفشه رخ از لاله قد ز سرو سهی
دهن چو شکر شیرین لب از زلال انگیخت ۶

حسین اگر چه خیالی شود ز ضعف رواست
چو نقش حسن تو در صفحه ی خیال انگیخت ۷