شماره ۵۷ - اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست

اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست
دلم قرار نگیرد در او مگر با دوست ۱

مرا نه ملک جهان باید و نه باغ جنان
که نیست از دو جهانم مراد الا دوست ۲

چنان به جان من آمیخت دوست از سر لطف
که نیست فرق ز جان عزیز من تا دوست ۳

بدان مقام رسید اتحاد من با او
که باز می نشناسم که این منم یا دوست ۴

ز دوست دیده ی بینا بجوی تا بینی
که هست در همه کائنات پیدا دوست ۵

چه باک اگر همه عالم شوند دشمن ما
چو هست آن شه خوبان عهد با ما دوست ۶

میان ما و تو جز صلح نیست ای زاهد
تو را نعیم ریاض بهشت و ما را دوست ۷

حسین اگر همه خویشان شوند بیگانه
به جان دوست که ما را بس است تنها دوست ۸