شماره ۷۷ - نگار من چو به لعل شکر نثار آید

نگار من چو به لعل شکر نثار آید
غذای طوطی طبعم سخن گذار آید ۱

دیار دل که خرابست بی شهنشه خویش
به شهریار رسد چون به شهریار آید ۲

شهان پیاده شوند و نهند رخ بر خاک
بدان بساط که آن نازنین سوار آید ۳

در آن زمان که ز اخلاق او سخن گوید
فرشته کیست که باری در این شمار آید ۴

اگر فدای تو ای دلربا نگردد جان
دگر چه فایده زین جان بی قرار آید ۵

هزار فخر کنم هر زمان به بندگیت
مرا ز شاهی عالم اگر چه عار آید ۶

دل مرا که به جای سپند می سوزی
نگاهدار که روزی تو را به کار آید ۷

حسین خاک رهت گشته است میترسد
که بر دل تو از آن رهگذر غبار آید ۸