شماره ۹۲ - دلبر برفت و درد دلم را دوا نکرد

دلبر برفت و درد دلم را دوا نکرد
آن شوخ بین که بر من مسکین چه ها نکرد ۱

زان نور چشم، چشم وفا داشتم دریغ
کز عین مردمی نظری سوی ما نکرد ۲

گفتم هزار حاجت جانم روا کند
ناگه روانه گشت و یکی را دوا نکرد ۳

خون دل شکسته ی من بی بهانه ریخت
واندیشه نیز از دیت خون بها نکرد ۴

اینم ز هجر صعب تر آمد که آن صنم
وقت رحیل یاد من مبتلا نکرد ۵

او شاه ملک حسن و جمالست و من گدا
از شه غریب نیست که یاد گدا نکرد ۶

مهر و وفا مجوی حسین از مهی که او
با هیچ کس چو عمر گرامی وفا نکرد ۷