شماره ۹۷ - دوش از جمال دوست شبم روز گشته بود

دوش از جمال دوست شبم روز گشته بود
کان آفتاب شمع شب افروز گشته بود ۱

اقبال بود هم نفس و بخت گشته ی یار
یاری دهنده ی طالع فیروز گشته بود ۲

در هر طرف شکفته گلی سرو قامتی
در ماه دی ببین که چه نوروز گشته بود ۳

پروانه داشت شمع من از من ولیک دوش
بر حال من نگر که چه دلسوز گشته بود ۴

مه را قران مشتری و آفتاب من
با من قرین برغم بدآموز گشته بود ۵

آن ماه چارده جگر پاره ی مرا
دوش از خدنگ غمزه جگردوز گشته بود ۶

اندوخت شادی همه عالم حسین دوش
زین پیشتر اگرچه غم اندوز گشته بود ۷