شماره ۱۰۰ - رندان که مقیمان خرابات الستند

رندان که مقیمان خرابات الستند
از غمزه ی ساقی همه آشفته و مستند ۱

برخاسته اند از سر مستی به ارادت
زان روز که در میکده ی عشق نشستند ۲

تا چشم به نظاره ی آن یار گشادند
از دیدن اغیار همه دیده ببستند ۳

زان شورش و مستی که ز هستی نهراسند
نشکفت اگر ساغر و پیمانه شکستند ۴

از نشئه ی آن باده که از عشق قدیمست
از جوی حوادث همه یک بار بجستند ۵

دست از همه آفاق فشاندند ز غیرت
ای دوست بیندیش که باری ز چه رستند ۶

از ذوق بلا نوش خرابات خرابند
در شوق بلی گوی مناجات الستند ۷

از هستی خود جانب مستی بگریزند
تا خلق ندانند که این طایفه هستند ۸

مانند حسین از سر کونین گذشتند
با این همه از طعن بداندیش نرستند ۹