هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و فداکاری بیحد شاعر به معشوق است. شاعر از رنجهای عشق سخن میگوید، اما با وجود همه جفاها، وفاداری و عشق او پایدار است. او در فنای خود، بقای ابدی را مییابد و به رحمت بیکران معشوق امیدوار است. در نهایت، شاعر آرزو میکند که مانند حسین(ع) فداکار باشد و جان خود را بر آستان معشوق بگذارد.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، اشاره به مفاهیم مذهبی مانند فداکاری حسین(ع) ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
شماره ۱۱۷ - بگذار تا بمیرم بر خاک آستانش
بگذار تا بمیرم بر خاک آستانش
جان هزار چون من بادا فدای جانش ۱
هر ناوک بلائی کز شست عشق آید
ای دوست مردمی کن بر چشم من نشانش ۲
مهر و وفاست مدغم در صورت جفایش
آب بقاست مضمر در ضربت سنانش ۳
مستی ست در سر من از چشم پر خمارش
شوری ست در دل من از شکر دهانش ۴
جانان مقیم گشته اندر مقام جانم
من از طریق غفلت جویا از این و آنش ۵
اندر فنای کلی دیدم بقای سرمد
وز عین بی نشانی دریافتم نشانش ۶
جرم و فضولی من از حد گذشت لیکن
دارم امید رحمت از فضل بیکرانش ۷
چون خاک راه خواهی گشتن حسین روزی
آن به که جان سپاری بر خاک آستانش ۸
جان هزار چون من بادا فدای جانش ۱
هر ناوک بلائی کز شست عشق آید
ای دوست مردمی کن بر چشم من نشانش ۲
مهر و وفاست مدغم در صورت جفایش
آب بقاست مضمر در ضربت سنانش ۳
مستی ست در سر من از چشم پر خمارش
شوری ست در دل من از شکر دهانش ۴
جانان مقیم گشته اندر مقام جانم
من از طریق غفلت جویا از این و آنش ۵
اندر فنای کلی دیدم بقای سرمد
وز عین بی نشانی دریافتم نشانش ۶
جرم و فضولی من از حد گذشت لیکن
دارم امید رحمت از فضل بیکرانش ۷
چون خاک راه خواهی گشتن حسین روزی
آن به که جان سپاری بر خاک آستانش ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۳۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۶ - بیار ساقی گلرخ شراب ناب امروز
گوهر بعدی:شماره ۱۱۸ - بچشم او نظر میکن دلا در ماه رخسارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.