شماره ۱۲۱ - اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش

اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش
چو جان خویش ز خلق جهان نگهدارش ۱

ز سر عشق خبر دار نیست هر عاشق
حدیث عشق ز منصور پرس و از دارش ۲

چو لاله تا ز غمش داغ بر جگر دارم
فراغتی ست مرا از بهشت و گلزارش ۳

که جستجوی نمود و به کام دل نرسید
بجو سعادت آن تا شوی طلبکارش ۴

تو پر و بال چو پروانه پیش شمع بسوز
که شد پدید جهان از فروغ انوارش ۵

ز وصل یار گرامی اثر نمی یابد
دلی که آتش سودا نسوخت آثارش ۶

ز من برید دل خسته و به عشق آویخت
ز دست عشق ندانم که چون شود کارش ۷

حسین میل نکردی به روضه ی رضوان
اگر به روضه نبودی امید دلدارش ۸