هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حسین حال دل، درباره عشق حقیقی و رهایی از تعلقات دنیوی است. شاعر تأکید میکند که عشق واقعی باعث سربلندی میشود و راز دل را نباید فاش کرد. او از مخاطب میخواهد که تنها به معشوق حقیقی بنگرد و از پرواز روح به سوی معراج سخن میگوید. همچنین، اشارهای به رهایی از قفس عقل و پیوستن به می عشق دارد.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژگان و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۱۲۲ - دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش
دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش
سزد که باز نگوید به هیچ کس رازش ۱
دلا دو دیده بدوز و به غیر شه منگر
اگر ز غیرت او واقفی و از نازش ۲
اگر سواره عشقی و طالب معراج
براق برق روش یافتی همی تازش ۳
مدار در قفس فرشی آنچنان مرغی
که برتر است ز عرش مجید پروازش ۴
چو عشق ساقی مجلس شود کدام خرد
شود خلاص ز صهبای عقل پروازش ۵
رسید دوش به گوشم به عالم معنی
که هر چه بند طریق تو شد براندازش ۶
حسین حال دل خود به کس نگفت ولیک
سرشک لعل و رخ زرد گشت غمازش ۷
سزد که باز نگوید به هیچ کس رازش ۱
دلا دو دیده بدوز و به غیر شه منگر
اگر ز غیرت او واقفی و از نازش ۲
اگر سواره عشقی و طالب معراج
براق برق روش یافتی همی تازش ۳
مدار در قفس فرشی آنچنان مرغی
که برتر است ز عرش مجید پروازش ۴
چو عشق ساقی مجلس شود کدام خرد
شود خلاص ز صهبای عقل پروازش ۵
رسید دوش به گوشم به عالم معنی
که هر چه بند طریق تو شد براندازش ۶
حسین حال دل خود به کس نگفت ولیک
سرشک لعل و رخ زرد گشت غمازش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۱ - اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳ - دیوانه گشتم بی آن پریوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.