هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از حسین حال دل، درباره عشق حقیقی و رهایی از تعلقات دنیوی است. شاعر تأکید می‌کند که عشق واقعی باعث سربلندی می‌شود و راز دل را نباید فاش کرد. او از مخاطب می‌خواهد که تنها به معشوق حقیقی بنگرد و از پرواز روح به سوی معراج سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به رهایی از قفس عقل و پیوستن به می عشق دارد.
رده سنی: 16+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژگان و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۱۲۲ - دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش

دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش
سزد که باز نگوید به هیچ کس رازش ۱

دلا دو دیده بدوز و به غیر شه منگر
اگر ز غیرت او واقفی و از نازش ۲

اگر سواره عشقی و طالب معراج
براق برق روش یافتی همی تازش ۳

مدار در قفس فرشی آنچنان مرغی
که برتر است ز عرش مجید پروازش ۴

چو عشق ساقی مجلس شود کدام خرد
شود خلاص ز صهبای عقل پروازش ۵

رسید دوش به گوشم به عالم معنی
که هر چه بند طریق تو شد براندازش ۶

حسین حال دل خود به کس نگفت ولیک
سرشک لعل و رخ زرد گشت غمازش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۱ - اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳ - دیوانه گشتم بی آن پریوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.