شماره ۱۲۴ - ای ستمگر که نداری خبر از بیدل خویش

ای ستمگر که نداری خبر از بیدل خویش
ز آتش هجر مسوزان دل ریشم زین بیش ۱

از هلاک چو منی کی بود اندیشه تو را
پادشا را چه تفاوت ز هلاک درویش ۲

من نگویم که دوای دل ریشم فرمای
راضیم گر بزنی زخم دگر بر دل ریش ۳

نیست در وصل تو ما را هوس روضه و حور
نیست در عشق تو ما را سر بیگانه و خویش ۴

دیگران را اگر از تیر بلا بیمی هست
هست در کوی تو قربان شدنم مذهب و کیش ۵

ناوک غمزه ی تو آنچه کند بر دل من
تیغ قصاب ستمگر نکند بر تن میش ۶

آنکه از طره ی مشکین تو بوئی برده ست
عنبر و غالیه بویا عرق گل اندیش ۷

همچو مورم کمر بندگیت بسته هنوز
گرچه صدبار مگس وار براندیم از پیش ۸

گشت چون خانه ی زنبور دل ریش حسین
غمزه ی شهد لبی بس که بر او زد سر نیش ۹