شماره ۱۲۷ - شوریده کرد حالم لعل شکر نثارش

شوریده کرد حالم لعل شکر نثارش
آشفته ساخت کارم زلفین بی قرارش ۱

ما را ز عشق رویش آن آتشی ست در دل
کآفاق را به یک دم سوزد یکی شرارش ۲

از یار اگر چه دوریم شادیم از آنکه باری
بر سینه داغ حسرت داریم یادگارش ۳

از روی اهل همت بالله که شرم دارم
هنگام وصل جانان گر جان کنم نثارش ۴

با من چگونه ورزد یاری و مهربانی
یاری که نیست هرگز در ملک حسن یارش ۵

آن سرو لاله عارض از دیده رفت و دارم
چون لاله داغ بر دل دور از گل عذارش ۶

من دسته گل خود دادم ز دست لیکن
در پای جان من ماند آسیب زخم خارش ۷

گلزار کامرانی بی گل چو نیست خرم
جان را چه حاصل ای دل از باغ نوبهارش ۸

چشم حسین دارد شکل خیال قدش
جوئی ست پر ز آب و سرویست در کنارش ۹