این متن شعری است که در آن شاعر به توصیف زیبایی و جلال معشوق میپردازد و تأثیر حضور او را در جهان و دلها بیان میکند. شاعر از تشبیههای مختلف مانند سرو، ماه، گل و چمن استفاده کرده تا زیبایی معشوق را به تصویر بکشد. همچنین، اشارهای به اشعار حسان درباره پیامبر دارد که نشاندهنده تأثیرپذیری از نعتگویی است.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و تشبیههای پیچیده، فهم آن را برای سنین پایین دشوار میکند. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند از زیباییهای ادبی و معنایی آن لذت ببرند.
شماره ۱۳۲ - میبرد قد تو از سرو خرامان رونق
پیش روی تو ندارد مه تابان رونق ۱
از می لعل تو یابد دل غمدیده نشاط
وز گل روی تو دارد چمن جان رونق ۲
گل بعهد تو نیارد شدن از پرده برون
زانکه او را نبود پیش تو چندان رونق ۳
رونق جمله جهان گر چه زمان جویا شد
نیست بی روی تو در مجمع خوبان رونق ۴
چه شود مجلس ارباب نظر گر یکشب
گیرد از روی تو ای شمع شبستان رونق ۵
عالم از نور مه و مهر چه رونق گیرد
گیرد از نور رخت دیده من آن رونق ۶
حسن اشعار حسین از صفت تست آری
دارد از نعت نبی گفته حسان رونق ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
