شماره ۱۳۵ - ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصال

ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصال
بیا و تشنه دلان را بده زلال وصال ۱

ز من بریدی و رفتی ولیک پیوسته
خیال روی تو میگرددم بگرد خیال ۲

اگر نه از سر کوی تو میکند گذری
چرا حیات دهد مرده را نسیم شمال ۳

فنای خویش همی خواهم از خدا که مرا
ز عمر باقی خود هست بی رخ تو خلال ۴

ز بار غم الف قدم ار چو دال شود
گر از تو روی به پیچم بود ز عین ضلال ۵

چگونه شیفته ماه عارضت نشوم
که نیست در همه عالم ترا نظیر و مثال ۶

من از تو چشم مودت نمی توانم داشت
که هست از تو امید وفا خیال محال ۷

مباد ماه عذار ترا خسوف و محاق
مباد مهر جمال ترا کسوف و زوال ۸

در آرزوی وصالت حسین دلخسته
ز مویه گشت چو موی و ز ناله گشت چو نال ۹