هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از درد فراق و دوری از معشوق مینالد. او زندگی بدون یار را بیمعنا میداند و از سوختن در آتش دل سخن میگوید. همچنین، به ناامیدی از زمانه و آرزوی وصال اشاره میکند و تأکید میکند که تنها با گذشتن از خود میتوان به دوست رسید.
رده سنی:
16+
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای شعری مانند «سوختن چون شمع» یا «داغ درد» نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۳۷ - چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفل
چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفل
بگذار تا بسوزم چون شمع ز آتش دل ۱
بی روی نازنینان از جان چسود ای جان
بی وصل همنشینان از زندگی چه حاصل ۲
سازم بداغ دردش زانروی می نگردد
داغش جدا ز جانم دردش ز سینه زایل ۳
کام دلم زمانه از دست برد بیرون
یارب مباد هرگز کار زمانه حاصل ۴
آن نور هر دو دیده وان راحت دل و جان
از دیده رفت لیکن در دل گزیده منزل ۵
سر قضا چه پرسی زینجاست مست و واله
جان هزار زیرک عقل هزار عاقل ۶
گر وصل دوست جوئی بگذر حسین از خود
ورنه کجا توانی گشتن بدوست واصل ۷
بگذار تا بسوزم چون شمع ز آتش دل ۱
بی روی نازنینان از جان چسود ای جان
بی وصل همنشینان از زندگی چه حاصل ۲
سازم بداغ دردش زانروی می نگردد
داغش جدا ز جانم دردش ز سینه زایل ۳
کام دلم زمانه از دست برد بیرون
یارب مباد هرگز کار زمانه حاصل ۴
آن نور هر دو دیده وان راحت دل و جان
از دیده رفت لیکن در دل گزیده منزل ۵
سر قضا چه پرسی زینجاست مست و واله
جان هزار زیرک عقل هزار عاقل ۶
گر وصل دوست جوئی بگذر حسین از خود
ورنه کجا توانی گشتن بدوست واصل ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۶ - ای که با سوز غم عشق تو می سازد دل
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸ - گر من سر از نشیمن دنیا برآورم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
