شماره ۱۳۹ - تا من خیال عارض تو نقش بسته ام

تا من خیال عارض تو نقش بسته ام
نقش هوا ز لوح دل خویش شسته ام ۱

جستم ز قید هستی و از ننگ عافیت
وز دام آن سلاسل مشکین نجسته ام ۲

چون در کمند عشق تو جانم اسیر شد
از بند علم و وسوسه ی عقل رسته ام ۳

تا دست محنت تو گریبان جان گرفت
من دست و دل ز دامن هستی گسسته ام ۴

ای مونس شکسته دلان کن عنایتی
از روی مرحمت که بسی دل شکسته ام ۵

تو آفتاب دولت و من تیره روزگار
تو عیسی زمانه و من سینه خسته ام ۶

خاکم به باد دادی و جانم بسوختی
جرمم همین که دل به هوای تو بسته ام ۷

بنمای ماه دولت خود تا به دولتت
آید دو اسبه طالع بخت خجسته ام ۸

شد سالها که در طلب وصل چون حسین
من بر امید وعده ی فردا نشسته ام ۹