هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی بیانگر رهایی از تعلقات دنیوی و وابستگیهای نفسانی در راه عشق الهی است. شاعر اشاره میکند که با افروختن آتش عشق، از بندهای مادی رها شده و در این مسیر، حتی از خرقه ناموس (قوانین و عرف اجتماعی) نیز گذشته است. او تأکید میکند که در این راه، کلید رستگاری در گرو بریدن از خود و پیوستن به معشوق حقیقی است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، اشاره به «دریدن خرقه ناموس» ممکن است برای مخاطبان جوانتر بدون راهنمایی مناسب، قابل هضم نباشد.
شماره ۱۴۵ - قفل در ما بستی و پندار تو دیدیم
قفل در ما بستی و پندار تو دیدیم
با خویش مشو بسته که ما جمله کلیدیم ۱
مفتاح تو را نیست در این باب فتوحی
کشاف تو را لایق این کشف ندیدیم ۲
در هستی ما آتش عشقش چو درافتاد
از بستگی بند به یک بار رهیدیم ۳
تا وصله اقبال بدوزیم ز وصلش
در عشق بسی خرقه ی ناموس دریدیم ۴
حاصل همه این است که ای یار در این راه
پیوسته بیاریم چو از خویش بریدیم ۵
با خویش مشو بسته که ما جمله کلیدیم ۱
مفتاح تو را نیست در این باب فتوحی
کشاف تو را لایق این کشف ندیدیم ۲
در هستی ما آتش عشقش چو درافتاد
از بستگی بند به یک بار رهیدیم ۳
تا وصله اقبال بدوزیم ز وصلش
در عشق بسی خرقه ی ناموس دریدیم ۴
حاصل همه این است که ای یار در این راه
پیوسته بیاریم چو از خویش بریدیم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۴ - بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم
گوهر بعدی:شماره ۱۴۶ - ای گشته مست عشقت روز الست جانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.