شماره ۱۶۲ - وقتی نظر بطلعت منظور داشتم

وقتی نظر بطلعت منظور داشتم
با آن پری فراغتی از حور داشتم ۱

شبها ز عکس چهره چون آفتاب او
مانند ماه مشعله نور داشتم ۲

او شاه ملک حسن و من از مهر روی او
رأی منیر و رأیت منصور داشتم ۳

با پسته دهان و لب او فراغتی
از فکر نقل و باده انگور داشتم ۴

دردا که آن طبیب مسیحا نفس نکرد
اندیشه ای که عاشق رنجور داشتم ۵

آیا بود که نزد من آید ز روی مهر
ماهی که بر رخش نظر از دور داشتم ۶

از اشک سرخ و چهره زردم فسانه شد
رازی که در دل از همه مستور داشتم ۷

می یافت قوت روح ز یاقوت او حسین
نظمی از آن چو لؤلؤ منثور داشتم ۸