شماره ۱۷۲ - یاری که ز جان دوسترش داشته بودم

یاری که ز جان دوسترش داشته بودم
وندر دل و جان تخم غمش کاشته بودم ۱

وز بندگی آن شه خوبان زمانه
صد رایت اقبال برافراشته بودم ۲

از بهر شرف خاک قدمهاش چو سرمه
در چشم جهان بین خود انباشته بودم ۳

دامن ز جهان و بر دامان هوایش
از دست دل غمزده نگذاشته بودم ۴

پنداشته بودم که شود مونس جانم
اکنون نه چنانست که پنداشته بودم ۵

انگاشته بودم که شوم محرم رازش
بودست خطا آنچه من انگاشته بودم ۶

بگذاشت مرا همچو حسین و بدلش هم
نگذاشت که آشفته دلی داشته بودم ۷