شماره ۱۷۴ - گر برود هزار جان با غم عشق او خوشم

گر برود هزار جان با غم عشق او خوشم
من که بعشق زنده ام منت جان چرا کشم ۱

خضر ز آب زندگی خوش نزید چنانکه من
از هوس جمال او زنده در آب و آتشم ۲

من که ز عشق مردنم هر نفس آرزو بود
بهر لقای جاودان آب حیات می چشم ۳

سر نطع نیستی پای نیاز اگر نهم
روح قدس بیفکند بر سر سدره مفرشم ۴

باده عشق میبرد درد سر خمار عقل
ساقی عاشقان بده زان می ناب بیغشم ۵

شش جهة است چون قفس جای در او نمی کنم
طایر لامکانیم من نه اسیر این ششم ۶

آتش اشتیاق تو سوخت دل حسین را
شمع صفت ولیک من با همه سوز دلخوشم ۷