شماره ۱۷۶ - بیا بیا که من اندر جهان ترا دارم

بیا بیا که من اندر جهان ترا دارم
جفا مکن که بجان بنده وفا دارم ۱

اگر ز کوی تو گردی بمن رساند باد
بخاک پای تو کان را چه توتیا دارم ۲

مرا به تیغ جفا گر کشند ممکن نیست
که دست مهر ز فتراک دوست وادارم ۳

بجور روی نه پیچم ز آستانه یار
که سالهاست که سر بر در رضا دارم ۴

طبیب درد سرم گو مده برای علاج
که من ز درد غم عشق او دوا دارم ۵

گدای درگه ارباب فقر تا شده ام
هزار گونه فراغت ز پادشا دارم ۶

ز گرد کبر و ریا دامن دل افشاندم
که روی در حرم خاص کبریا دارم ۷

مس وجود بکوشش کنم زر خالص
چو از حیات گرانمایه کیمیا دارم ۸

حسین از کرم ایزدی مشو نومید
که من ز مرحمت او امیدها دارم ۹