شماره ۱۷۹ - تا خاک صفت معتکف آن سر کویم

تا خاک صفت معتکف آن سر کویم
بی دردم اگر روضه فردوس بجویم ۱

چون آن صنم موی میان رفت ز چشمم
از ناله چو نائی شده وز مویه چو مویم ۲

گر شهره شهری شدم از شوق عجب نیست
چون رفت ز شهر آنکه من آشفته اویم ۳

عیسی دم من چون سر بیمار ندارد
پیش که روم درد دل خود بکه گویم ۴

کردم قدم از سر که روم راه هوایش
کین راه نشاید که بدین پای بپویم ۵

تا روی نهم بر کف پایت دهدم دست
کز خاک سر کوی تو چون سبزه برویم ۶

حیف است که اغیار برد میوه وصلت
وز باغ رخت من گل سیراب نبویم ۷

گفتی که حسین از در ما چون نرود هیچ
من چون روم ای جان که گدای سر کویم ۸