هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است که با توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های او، تأثیرات شگفت‌انگیز عشق را بر عقل و دل نشان می‌دهد. شاعر از درد فراق و آرزوی وصال سخن می‌گوید و معشوق را به عنوان موجودی فراتر از تصور توصیف می‌کند که همه را مجذوب خود کرده است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی نیاز دارند.

شماره ۲۱۸ - ای آنکه در دیار دلم خانه کرده ای

ای آنکه در دیار دلم خانه کرده ای
گنجی از آنمقام بویرانه کرده ای ۱

گه عقلها بنرگس مخمور برده
گه فتنه ها بغمزه مستانه کرده ای ۲

عالم پر از روایح و مشک و عبیر شد
چون گیسوی معنبر خود شانه کرده ای ۳

تا ای پری سلاسل مشکین نموده ای
ارباب عقل را همه دیوانه کرده ای ۴

در آرزوی لعل شکر بار خویشتن
چشم مرا خزینه دردانه کرده ای ۵

من در بروی غیر ز غیرت چو بسته ام
تا در حریم جان و دلم خانه کرده ای ۶

مرغ دل مرا که نشیمن ز سدره داشت
ایشمع دلفروز تو پروانه کرده ای ۷

خود کرده آشنا بمن ای شوخ دلربا
آنگه روش چو مردم بیگانه کرده ای ۸

برخوان وصل داده صلا اهل عشق را
یاد حسین بیدل شیدا نکرده ای ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۱۷ - دوش خوردم از شراب عشق او پیمانه
گوهر بعدی:شماره ۲۱۹ - ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.