شماره ۲۴۲ - جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنی

جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنی
دانی جراحت دل و مرهم نمیکنی ۱

گفتم کنی عیادت ما از سر کرم
مردیم و پای رنجه بماتم نمیکنی ۲

ما از تو قانعیم بیک غمزه سالها
یارب چه موجبست که آن هم نمیکنی ۳

جان مرا ز آتش حسرت بسوختی
جانا حذر ز آه دمادم نمیکنی ۴

چون حسن خویش دمبدم افزون کنی جفا
وز ناز و عشوه یک سر مو کم نمیکنی ۵

جان مرا که محرم اسرار کبریاست
اندر حریم وصل تو محرم نمیکنی ۶

تا گفتمت که ای گل خندان به بینمت
چشم مرا ز گریه تو بی نم نمیکنی ۷

عالم ز عشق تو همه در شورشند و تو
هیچ التفات جانب عالم نمیکنی ۸

رفت آنکه از جفای تو فریاد کردمی
یا ذکر جور و یاد ز بیداد کردمی ۹