شماره ۲۴۷ - تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داری

تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داری
دل همچو من گدائی عجب ار نگاه داری ۱

ز توام امید رحمت بکدام روی باشد
که نه غم از آب دیده نه خبر ز آه داری ۲

ز میان ماهرویان رسدت بحسن دعوی
که چو آفتاب روشن ز دو رخ گواه داری ۳

مپسند در دل من همه خار حسرت ایگل
تو مرا بهل در آنجا که نه جایگاه داری ۴

در خلوت درون را چو بروی غیر بستم
پس از آن چنانکه خواهی تو بیا که راه داری ۵

خبری ز پیر کنعان چه شود اگر بپرسی
که تو یوسف زمانی کمر و کلاه داری ۶

بحدیث سر رندی حسین رو مگردان
بکمال آشنائی که بسر شاه داری ۷