بخش ۲۹ - استغفار حسودان از کرده های خویش

وان جماعت که منکران بودند
منکر قطب آسمان بودند ۱

جمله شان جان فشان باستغفار
سر نهادند کای خدیو کبار ۲

توبه کاریم از آنچه ما کردیم
از سر صدق روی آوردیم ۳

هر یکی بر درش شده ساجد
اشک ریزان ز عشق او واجد ۴

کردشان شه قبول چون دید این
دادشان از نوازش او تمکین ۵

بعد از آن جمله از وضیع و شریف
حلقه شستند گرد شاه لطیف ۶

پهلوی شه نشسته مولانا
چون دو خور که زنند سر ز سما ۷

شمس تبریز در سخن آمد
زنده شد آنکه فهم کن آمد ۸

هر یکی زان سخن بعشق پ رید
هر یکی از خودی تمام برید ۹

بعد از آن هر یکی سماعی داد
هر یکی خوان معتبر بنهاد ۱۰

هر یکی قدر وسع و طاقت خویش
از امیر و توانگر و درویش ۱۱

بخشش آورد و میهمانی کرد
تا شود یار مهربانی کرد ۱۲

مدتی اینچنین گذشت زمان
در حضور شهان هر دو جهان ۱۳

همه چون جام وان دو شه چون راح
همه چون لیل و آن دو شه چو صباح ۱۴

آن دو شه چون بهار و ایشان دشت
همه را تازه گشته زیشان ک شت ۱۵

شاخ و برگ درونشان پر بار
رسته بیخار هر طرف گلزار ۱۶

دیده بی پرده ای همه دیدار
همه گشته در آن جهان برکار ۱۷

در چنین عیش و در چنین وصلت
همه پر نور و غرق در رحمت ۱۸


۱۹