بخش ۱۴ - امین بلیانی قُدِّسَ سِرُّه

شیخ امین الدین محمد بن شیخ علی بن شیخ ضیاءالدین مسعود. مولد و منشأ آن جناب بلیان و آن از مضافات کازرون شیراز است. اجداد عظامش از علمای راه بین و عرفای با یقین. خود در خدمت شیخ اوحدالدین عبداللّه بن ضیاءالدین مسعود- که از فرزندگان شیخ ابوعلی دقاق است- به مراتب عالیه رسیده و پس از وی پیشوای مردمان گردیده. غرض، شیخی بزرگوار و از عرفای کبار است. در سنهٔ ۷۴۵ رحلت نموده. این چند رباعی از ایشان نوشته می‌شود. گویند رباعی آخری رادر دامن خرقهٔ خود نوشته بوده است: ۱
رباعی ۲

آنان که فلک ز نور دهر آرایند
تا ظن نبری که باز نایند آیند ۳

از دامن آفتاب تا جیب زمین
رسمی است که تا خدا نمیرد زایند ۴
٭٭٭ ۵

من خار غمت به مردم دیده کشم
جور و ستمت با دل غمدیده کشم ۶

وانگه که بمیرم رقم بندگیت
بر ذرّهٔ استخوان پوسیده کشم ۷
٭٭٭ ۸

ای دل پس زنجیر، چو دیوانه نشین
در دامن درد خویش مردانه نشین ۹

زآمد شدن بیهده خود را پی کن
معشوق چو خانگی است در خانه نشین ۱۰