بخش ۱۳ - امری شیرازی

قاسم نام داشته و به علوم غریبه رایت شهرت افراشته. علما او را به کفر و زندقه متهم کردند و به سلطان عصر، شاه طهماسب ماضی صفوی عرض نموده. در سنهٔ ۹۳۲ به دیدهٔ جهان بینش میل کشیدند. بالاخره عوام در شیراز هجوم کرده، شهیدش کردند. در اعداد و اسرار نقطه‌ای بی نظیر بود و رسالهٔ ذکر و فکر و جواب «مرآت الصفا» تصنیف نموده. شهادتش در سنهٔ ۹۹۹ و این اشعار تیّمناً و تبرّکاً از نتایج طبعش قلمی شد: ۱
در وقت شهادتش این اشعار را به خواجه محمود دهدار فرستاده: ۲

نقص اگر دید ابوجهل نبود آن ز نبی
عکس خود بود که در آینهٔ احمد دید ۳

کاملان بهر محیط‌اند و سگان جهالند
کی شود بحر محیط از دهن کلب پلید ۴
٭٭٭ ۵

چون به فضل ایزد بی چون به حق بینا شدم
آگه از کنهِ رموزِ عَلَّمَ الأَسْما شدم ۶

بر براق تن چو بر معراج جان کردم عروج
عارفِ اسرار سُبْحانَ الذی اَسْری شدم ۷

جبرئیل نطق چون از عرشِ دل آورد وحی
واقف کیفیت اسرار ما اوحی شدم ۸

چشم ظاهر چون ببستم چشم باطن باز شد
شاهبازِ عرشِ پروازِ فلک پیما شدم ۹

طعن بی چشمی مزن بر امری ای دشمن که من
چشم خود در راه حق دادم به حق بینا شدم ۱۰
رباعی اول را به خدمت سلطان فرستاده: ۱۱

شاها ز لباس نور عورم کردی
وز درگه خود به جور دورم کردی ۱۲

سی سال همی مدح تو گفتم شب و روز
این جایزه‌ام بود که کورم کردی ۱۳
٭٭٭ ۱۴

اسرار حقیقت ز دل دانا پرس
ای طالبِ حقّ نشان حقِ از ما پرس ۱۵

چون وعدهٔ جمله را به فردا دادند
فردا برم آ و قصّهٔ فردا پرس ۱۶