بخش ۲۴ - حارثی مروی عَلَیهِ الرَّحمة

فاضلی دانشور و شیخی معرفت گستر است. مدت‌ها در مرو و بلخ شیخ اسلامی نموده. از محبان صدق اندیش و سخن سنجان مدحت کیش اهل بیت رسالتؐحضرت ائمهٔ معصومین بوده و از همگنان گوی مفاخرت ربوده. قصاید بسیار به زبان عربی در مدایح آن بزرگواران منظوم کرده. غالب اشعارش به آن زبان است. این دو رباعی از اوست: ۱

حالی باری در آتشم تا چه شود
خاک است همیشه مفرشم تا چه شود ۲

با ناخوشی دهر خوشم تا چه شود
تو می‌کش و من همی کشم تا چه شود ۳

یارب منِ تشنه جامِ خون چند کشم
بارِ ستمِ چرخ نگون چند کشم ۴

از بهر دو لقمه‌ای که هم دادهٔ تست
من منت هر ناکس دون چند کشم ۵