بخش ۳۹ - عارف اصفهانی

اسمش آقا محمدتقی. مردی است متورّع و متقی. پیوسته طبعش به تجارت مایل و راغب و معاش مقرری را از آن ممر طالب است. غنی طبعی است درویش و فقیری صداقت کیش. با عرفا و علمای زمان موأنس و مجالس و خود نیز از سالکان مسلک عرفان و ناهجان منهج ایقان است و اظهار اخلاص و ارادت به جناب حاجی زین العابدین شیروانی می‌نماید. از اوست: ۱

تا دلم با درد عشقش کرد خوی
دردهایم جمله درمانی گرفت ۲

تا که شور عشق او در سر فتاد
این سر شوریده سامانی گرفت ۳

در زیر پر خویش کشیده است سر از غم
هر مرغ که از دام تو بگریخته دیدم ۴

روز جزا طلب کنم از تو بهای خون خود
تا به گنه بدل شود دعوی بی گناهیم ۵