هوش مصنوعی:
خواجه بوبکر مؤدب نقل میکند که روزی شیخ و خطیب کوفی با هم آهسته صحبت میکردند. سپس شیخ از او پرسید آیا شنیده که چه گفتند و او پاسخ منفی داد. شیخ گفت که آنها درباره دو نوع عجز صحبت میکردند: تنبلی در انجام کار ممکن و تلاش برای چیزی که از دست رفته است. در همان لحظه، قوال مصراعی درباره آشکارا سخن گفتن خواند.
رده سنی:
15+
متن شامل مفاهیم اخلاقی و ادبی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
حکایت ۹۰ - خواجه بوبکر مؤدب گفت که روزی شیخ با خطیب کوفی سخنی میگفت آهسته، پس روی سوی من کرد و گفت میشنودی که چه میگفتیم؟ گفتم نه. شیخ گفت میگفتیم: العجزُ عج
خواجه بوبکر مؤدب گفت که روزی شیخ با خطیب کوفی سخنی میگفت آهسته، پس روی سوی من کرد و گفت میشنودی که چه میگفتیم؟ گفتم نه. شیخ گفت میگفتیم: العجزُ عجزان التوانی فی الامر اِذا امکن والجد فی طلبه اذافات و در آن ساعت کی شیخ این سخن میگفت قوّال این مصراع میخواند: ولاتسقنی سراً اذا امکن الجهر.
۳۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:حکایت ۸۹ - خواجه بوالفتح شیخ گفت که روزی قوّال در خدمت شیخ این بیت برمیگفت که:
گوهر بعدی:حکایت ۹۱ - در آن وقت کی شیخ بنشابور بود کسی کوزۀ آب بوی آورد و گفت بادی بر اینجا دَم از بهر بیماری. شیخ بادی برآن کوزه دمید و از آن مرد بستد و بخورد. مرد گفت ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
