شمارهٔ ۱۶ - کاغذی است از قائم مقام به فاضل خان

قل لن یتفعکم الفرار فی البحر والبر وقایع بعد از ورود قسوره الزمانی در تلو کتابی مستطاب که رشک نگار ارژنگ و مانی بود، بملاحظه رسید و مژدة سلامتی وجود مسعود موجب هزار گونه فرح و شادمانی گردید. ۱

خطا طیف حجن فی حبال متینه
تمدبها ایدالی نوارغ ۲
از قراری که مرقوم داشته بودید گویا تمامی اوقات سرکار و قسوره روزگار بانشاد ضاله مصروف است. همانا فرض تر زین کار دارید، جائی که باشد نقل ومی بیکاری است این کارها. ۳

هل العیش الا ان تلذو تشتهی
و ان لام فیه ذوالشنان و فندا ۴
یاد صحبت شریف سامی دنیا و مافیها را از خاطر برده. نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست. ۵
مردم اسرار مفسدت را برمز می‌نویسند، بنده آیات شوق و محبت را آشکار و عیان بعرض می‌رسانم. ۶

دل کز بر من گم شد و پیدا نشود باز
عالم همه دانند که اندر همدان است ۷

پیداتر از این گر بتوان گفت بگویم
تا باز نگوئی که این راز نهان است ۸

گیرم که زیان آیدم از گفتن این راز
رسوای غمت را چه غم از سود و زیان است ۹

گر در سر سودای تو بازم سر و جان زانک
سودی اگرم زین سر و جان است همان است ۱۰
کار دنیا را با اهل دنیا باید گذاشت، و کار دین را باهل دین. بحمدالله من بنده نه اهل آنم و نه این، من و فکر طره طلعت تو، من الغداه الی العشاء. ۱۱

هر آن ساعت که با یاد من آئی
فراموشم شود موجود و معدوم ۱۲
هر که رفت، رفت هر که ماند، بما و شما چه؟ از هر چه بگذری سخن دوست خوشتر است. ۱۳

ادین بدین الحب انی توجهت
رکائبه ارسلت دینی و ایمانی ۱۴

از دنئی و آخرت گریز است
وز صحبت دوست ناگزیرم ۱۵
اللهم ارزقنا والسلام ۱۶