غزل ۱۳ - بند از زنجیر نتوان کرد دل وارسته را

بند از زنجیر نتوان کرد دل وارسته را
می تواند زد بعالم پشت پای بسته را ۱

تشنه یک آرزو از همت والا نه ایم
خاک هم آبست دست از آبحیوان شسته را ۲

تا توانی ناتوانان را بچشم کم مبین
یاری یک رشته جمعیت دهد گلدسته را ۳

رحمت حق را هر آن عارف که بشناسد درست
داند اجری نیست چندان توبه بشکسته را ۴

هیچگه راه جدائی در میانشان وا نشد
دوست دارم الفت آن ابروی پیوسته را ۵

ای دل اندر بزم او بر زاری از حد می بری
یادگیر از شمع آنجا گریه آهسته را ۶

خنده بدمستی است، در ایام او هشیار باش
محتسب بو می کند اینجا دهان بسته را ۷

مینهم در زیر پای فکر کرسی از سپهر
تا بکف می آورم یک معنی برجسته را ۸

کس بجز ساغر تلاش ما نمی فهمد، کلیم
شعر فهمان جمله صیادند صید بسته را ۹