غزل ۱ - فصل گل روی تو جوان ساخت جهان را غزل ۲ - به دل کرم به مستی عاقبت زهد ریایی را غزل ۳ - درین چمن چو گلی نشنود فغان مرا غزل ۴ - بس که ز دیده ریختم خون دل خراب را غزل ۵ - ضعف طالع برده از من قوت تدبیر را غزل ۶ - گرم خون کردم بمژگان آه آتشناک را غزل ۷ - لب فرو بستم زیان دارد زبان دانی مرا غزل ۸ - در آتش ارفکنم تخم مهربانی را غزل ۹ - بگذاشتم به هم بد و نیک زمانه را غزل ۱۰ - تا یافتم رسایی دست کشیده را غزل ۱۱ - نیلگون شد فلک از تیرگی اختر ما غزل ۱۲ - چشمت بفسون بسته غزالان ختن را غزل ۱۳ - بند از زنجیر نتوان کرد دل وارسته را غزل ۱۴ - ز تیغش چاک شد دل چون نهان سازم غم او را غزل ۱۵ - دلا بر چشم تر نه آستین را غزل ۱۶ - بیتو از گلشن چه حاصل خاطر افسرده را غزل ۱۷ - عزت دیگر بود در دامن صحرا مرا غزل ۱۸ - هیچ دلسوزی نداند چاره کار مرا غزل ۱۹ - نمی بیند سرم چون شمع شبها روی بالین را غزل ۲۰ - تا پیش پای بیند دور از تو دیده ی ما غزل ۲۱ - سر ببستان چو دهد جلوه یغمائی را غزل ۲۲ - دنبال اشک افتاده ام جویم دل آزرده را غزل ۲۳ - اشک کواکب نگر چرخ غم اندود را غزل ۲۴ - از آن تیغی که آبش شست جرم کشتگانش را غزل ۲۵ - بسان شانه ات سرپنجه گردانم گریبان را غزل ۲۶ - بر سر خود می کند ویران سرای دیده را غزل ۲۷ - من آن صیدم که آزادی هوس باشد مرا غزل ۲۸ - به غیر خانه ی زنجیر و دیده ی تر ما غزل ۲۹ - بهر منزل فزون دیدم ز هجران زاری دل را غزل ۳۰ - گل درین گلشن کجا دارد سر پروای ما غزل ۳۱ - که خریدی ز غم گردش دوران ما را غزل ۳۲ - منم بکنج قناعت رمیده از درها غزل ۳۳ - هر کس بقبله ای کرد روی نیاز خود را غزل ۳۴ - ترک چشمت می کند آماجگه محراب را غزل ۳۵ - ز آه گرمی آتش زنم سراپا را غزل ۳۶ - دوش گم کردم ز بیهوشی ره کاشانه را غزل ۳۷ - شهید آن قد رعنا وصیت کرد همدم را غزل ۳۸ - قرار می برد از خلق آه و زاری ما غزل ۳۹ - با هر که بد شوی فکنی از نظر مرا غزل ۴۰ - از آن چشمی که می داند زبان بیزبانی را غزل ۴۱ - ای ز بالای تو طوطی در کنار آئینه را غزل ۴۲ - چند از شرم تو باشد در نقاب غزل ۴۳ - تا خانمان ما همه بر باد داده آب غزل ۴۴ - باده در دور غمت بسکه نشاط افزا نیست غزل ۴۵ - کسیکه مانده به بند لباس زندانیست غزل ۴۶ - از پیچ و تاب فکر تنم صد شکن گرفت غزل ۴۷ - کی رفیقان ره خوف و رجارا دیده است غزل ۴۸ - نوبهار آمد دگر دنیا خوش و دلها خوشست غزل ۴۹ - مرا ز زلف تو غیر از شکست و محنت نیست غزل ۵۰ - نه همین سودای ابرویت مرا دیوانه ساخت غزل ۵۱ - آن سرو روان تا به گلستان گذری داشت غزل ۵۲ - پنبه ها بر روی داغ از آتش دل در گرفت غزل ۵۳ - جا نیابی اگر ای دل گله ی بیجا چیست غزل ۵۴ - دل پس از طوف حرم بر در میخانه نشست غزل ۵۵ - عشق را بخت تیره در کارست غزل ۵۶ - شکفت غنچه ولی موسم خزان منست غزل ۵۷ - هرگز دلت نشان گذار وفا نداشت غزل ۵۸ - رفتن ز درت کار من دل نگران نیست غزل ۵۹ - پیچیده تر ز طره ی او دود آه ماست غزل ۶۰ - در آتش عشق مهوشان رفت غزل ۶۱ - دل ز ناوکهای بیداد تو پیکان را گرفت غزل ۶۲ - جگر ز زخم تو معمور و دل ز غم شادست غزل ۶۳ - ابر را دیدیم چون ما چشم گریانی نداشت غزل ۶۴ - دائم گله چرخ دلاورد زبان چیست غزل ۶۵ - علاج عاشق دلگیر سیر بستان نیست غزل ۶۶ - گر آه و ناله داری در ملک عشق بابست غزل ۶۷ - ضعفم مدد ز قوت صهبا گرفته است غزل ۶۸ - دل از سر کوی تو اگر پای کشیده است غزل ۶۹ - عارف که جا بجز سر کوی فنا نساخت غزل ۷۰ - دختر رز از کنار میکشان یکسو گرفت غزل ۷۱ - صبر را از دهنت حوصله تنگ آمده است غزل ۷۲ - صبرم حریف دوری طاقت گداز نیست غزل ۷۳ - زان سینه چه راحت که ره زخم بدر نیست غزل ۷۴ - گردون در آتش از حسد جوهر منست غزل ۷۵ - سردمهریهای دوران را تلافی از تبست غزل ۷۶ - یکرنگم و در کوی دو رنگیم وطن نیست غزل ۷۷ - گر بقسمت قانعی بیش و کم دنیا یکیست غزل ۷۸ - بملک حسن که فیضی ز آشنائی نیست غزل ۷۹ - یک شهر سنگدل را یک سخت جان بسست غزل ۸۰ - دل که چون نرگس مستت بشراب افتادست غزل ۸۱ - آنکه زخمی از زبان او نخوردم سوسنست غزل ۸۲ - از من غبار بسکه بدلها نشسته است غزل ۸۳ - جز از غبار مذلت دلم جلا نگرفت غزل ۸۴ - بزخم تیر جفا مرهم عتاب چراست غزل ۸۵ - شیوه نادان بود بر عاشق بیدل گرفت غزل ۸۶ - هر قدم لغزیدنی فرش قدمگاه منست غزل ۸۷ - محتسب بر حذر از مستی سرشار منست غزل ۸۸ - ای به از گل بر سر احباب خاک خواریت غزل ۸۹ - جلوه ی پیچ و خم از موی کمر خواهد رفت غزل ۹۰ - صبح شکفتگی ز شفق کم بهاترست غزل ۹۱ - پیری رسید و موسم طبع جوان گذشت غزل ۹۲ - پیوسته دل ز قطع امید آرمیده است غزل ۹۳ - آزادگی ز منت احسان رمیدنست غزل ۹۴ - در صد زخم جفا زان مژه بر دل بازست غزل ۹۵ - ما را طپیدن از غم دنیا شعار نیست غزل ۹۶ - چمن ز سردی ایام برگ و بار گذاشت غزل ۹۷ - در شراب صحبت احباب زهر غفلتست غزل ۹۸ - آن درد که استخوان شکن نیست غزل ۹۹ - ز اختر طالع که مهر او همه کین است غزل ۱۰۰ - نخل امید ز بار افتادست غزل ۱۰۱ - از کمی مشتری جنس سخن خوار نیست غزل ۱۰۲ - تمام کاهش تن جمله آفت جانست غزل ۱۰۳ - پاس وفا داشتیم، بی اثر افتاده است غزل ۱۰۴ - روزی طلب مکن تو چه دانی که آن کجاست غزل ۱۰۵ - زین چمن عاشق ز نخل عیش هرگز برنداشت غزل ۱۰۶ - بعد وارستگیم سوز تو در تن باقیست غزل ۱۰۷ - آن یار گزین که خشمگین نیست غزل ۱۰۸ - گنج دردش که بجز ناله نگهبانش نیست غزل ۱۰۹ - کوهکن تعلیم خارا سفتن از استاد داشت غزل ۱۱۰ - دلم با چشم تر یکرنگ از آنست غزل ۱۱۱ - چو هست قدرت دست و دل توانگر نیست غزل ۱۱۲ - آهم ز سرکشی بتلاش اثر نرفت غزل ۱۱۳ - تا نمی گریم چراغ دیده ام را نور نیست غزل ۱۱۴ - جز قامتت بچشم و دلم جای گیر نیست غزل ۱۱۵ - بر دل ز بس غبار کدورت نشسته است غزل ۱۱۶ - منم که تنگدلی باغ دلگشای منست غزل ۱۱۷ - دایم اندر آتش خود عاشق دیوانه سوخت غزل ۱۱۸ - در کوره غم سوختنم مایه کامست غزل ۱۱۹ - حالت از تنگی جا غنچه بکنج دهنست غزل ۱۲۰ - بکامی خواهش ما مبتلا نیست غزل ۱۲۱ - زلف تو که طفلان هوس را شب عیدست غزل ۱۲۲ - دل کار خود به طالع ناساز واگذاشت غزل ۱۲۳ - روشنی در خانه معمور نیست غزل ۱۲۴ - ایدل دویدن از پی آن بیوفا بسست غزل ۱۲۵ - امشب گل خورشید بدامان نگاهست غزل ۱۲۶ - تا بنام من زبان خامه ات گردیده است غزل ۱۲۷ - ز بسکه سر زده مژگان او بدلها رفت غزل ۱۲۸ - هیچگه جوش سرشک از مژه ما کم نیست غزل ۱۲۹ - توبه کردم مستی از چشم بتان افتاده است غزل ۱۳۰ - شمیم خلد، گدای دیار کشمیرست غزل ۱۳۱ - اگر ز هستی ما نام بینشانی هست غزل ۱۳۲ - هنوز طره او تا کمر نیامده است غزل ۱۳۳ - در مزرع بختم اثر نشو و نما نیست غزل ۱۳۴ - سرخوش از می چو نیم موج هوا شمشیر است غزل ۱۳۵ - پیش چشم مژگانی، کز سرشک شادابست غزل ۱۳۶ - چو ساخت چشم تو کارم، نهفته دیدن چیست غزل ۱۳۷ - باغ و راغ من خونین جگرست غزل ۱۳۸ - نام ترا شنیدن، چون آرزوی جانست غزل ۱۳۹ - نخل قد تو را چون، صورت نگار جان بست غزل ۱۴۰ - منم که داغ بلا گلشنی بنام منست غزل ۱۴۱ - چشم هر کس گر بیار ماه سیما روشنست غزل ۱۴۲ - دگر بهار چمن را چه دلگشا کردست غزل ۱۴۳ - سیر گل امسال از تنهائیم دلخواه نیست غزل ۱۴۴ - دیده چشم می پرستی دیده است غزل ۱۴۵ - آن بلبلم که عقده دل دانه منست غزل ۱۴۶ - حسن اگر در پرده باشد عشق ازو دیوانه نیست غزل ۱۴۷ - امسال نوبهار قدم پیشتر گذاشت غزل ۱۴۸ - در طریق خودنمائی شیوه دلخواه نیست غزل ۱۴۹ - شیب و شباب راه عدم را مراحلست غزل ۱۵۰ - پای بی کفش از سری کاید بسامان بهترست غزل ۱۵۱ - براه عشق تو جز اشک و آه با من نیست غزل ۱۵۲ - این سطرهای چین که ز پیری بروی ماست غزل ۱۵۳ - سیل در اقلیم ما پیرایه بند خانه است غزل ۱۵۴ - چاره خاموشی بود هر جا سخن در شیر نیست غزل ۱۵۵ - همیشه کارم در کار خیر تأخیرست غزل ۱۵۶ - عاقل سپر زخم زبان گوش گران یافت غزل ۱۵۷ - آن صید پیشه فکر مدارا نکرده است غزل ۱۵۸ - دل بزیب و زینت دوران هنرپرور نبست غزل ۱۵۹ - دل یوسف نژادان یوسف چاه زنخدانت غزل ۱۶۰ - در کلبه ما تا بکمر موج شرابست غزل ۱۶۱ - چشم دلجوئی دلم از مردم عالم نداشت غزل ۱۶۲ - آن جنگجو که هیچ ملال از جفا نداشت غزل ۱۶۳ - دل دامن مجاورت چشم تر گرفت غزل ۱۶۴ - راحتی دارم که با سودای عشقم کار نیست غزل ۱۶۵ - فراق همنفسان جان بیقرارم سوخت غزل ۱۶۶ - ناله می آید بکویت راه چندان دور نیست غزل ۱۶۷ - چشم پوشیدن ز نیک و بد چراغ دیده است غزل ۱۶۸ - دجله اشک از بهار شوق طغیان کرده است غزل ۱۶۹ - دلها بیک نظاره ز نظارگان گرفت غزل ۱۷۰ - کردست تیغت از سر خصم ابتدای فتح غزل ۱۷۱ - گاهی از خاک درت مرهم بزخم ما به بند غزل ۱۷۲ - هر کس بتو دلربا نشیند غزل ۱۷۳ - از هجوم خط دلی باطره پرفن نماند غزل ۱۷۴ - ز آنهمه صبر و سکون در دل کف خوناب ماند غزل ۱۷۵ - مرا همیشه مربی چه طالع دون بود غزل ۱۷۶ - بوقت گرسنگی نفس دون گدائی کرد غزل ۱۷۷ - طره ات گر ز دل م صبر چنین خواهد برد غزل ۱۷۸ - دولت بملک عشق بهر سر نمی رسد غزل ۱۷۹ - زان رخنه ها که تن را از ناوک جفا شد غزل ۱۸۰ - خوش آنکه لاف هنر پیش بی هنر نزند غزل ۱۸۱ - دل که لبریز الم شد ز نوا می افتد غزل ۱۸۲ - تا بخت بد زهمرهی ما جدا شود غزل ۱۸۳ - خاک غربت در مذاقم آبحیوان می شود غزل ۱۸۴ - عمرها رفت که قانون طرب تار ندید غزل ۱۸۵ - نشود اینکه ز دل اشک جگرگون نرود غزل ۱۸۶ - جور تو ز پی فغان ندارد غزل ۱۸۷ - عمر سیرش کوته است ار جورت از دل می رود غزل ۱۸۸ - به بی تکلفی آن عارفی که خو دارد غزل ۱۸۹ - مطربی کو که بخورشید رخش ناز کند غزل ۱۹۰ - کم بختی هنرمند نقص هنر نباشد غزل ۱۹۱ - از غمی شکوه نکن تا غم دیگر ندهند غزل ۱۹۲ - حسنی که باو عشق سروکار ندارد غزل ۱۹۳ - هرگز سر شکایت من وا نمی شود غزل ۱۹۴ - دل زجا رفت، از پی آنسرو قامت می رود غزل ۱۹۵ - عیش در کلبه ما گوشه نشین می باشد غزل ۱۹۶ - گر حق نگری لایق منصور نباشد غزل ۱۹۷ - عشقت غمی از چاره و تدبیر ندارد غزل ۱۹۸ - چشم از جهان که بست که آن دیده ور نشد غزل ۱۹۹ - ابر تا برجاست یاران باده در ساغر کنید غزل ۲۰۰ - نه مرا خاطر غمگین نه دل شاد رسد غزل ۲۰۱ - اسیر عشقم و هر کس مرا غلام کند غزل ۲۰۲ - چشم عارف جز چراغ کلفت از دنیا ندید غزل ۲۰۳ - از هستی من تو چون نام و نشان برد غزل ۲۰۴ - بخت بد جائیکه پای کینه محکم می کند غزل ۲۰۵ - فلک اسباب دولت را ز بهر ناکسان دارد غزل ۲۰۶ - گر همتم کناره ز دنیا نمی کند غزل ۲۰۷ - خلق را دیدی دگر خواری چرا باید کشید غزل ۲۰۸ - هنرم را ثمری چرخ جفا کار نداد غزل ۲۰۹ - دست خشک بخت من هر جا که تخم افکن شود غزل ۲۱۰ - کند گر آرزوی دیدنت آئینه جا دارد غزل ۲۱۱ - ساقی از تاب می آن لحظه که در می گیرد غزل ۲۱۲ - رود آرام ز عمری که بهجران گذرد غزل ۲۱۳ - دل چون ز خاک راه طلب توتیا کشد غزل ۲۱۴ - بحال بد دل از چشم تر افتاد غزل ۲۱۵ - وداع ناشده دل حال صبر در هم دید غزل ۲۱۶ - شب که جوش گریه من مایه سیلاب بود غزل ۲۱۷ - خوبان که روی بر من بیدل نهاده اند غزل ۲۱۸ - در زنگبار خاطر من کار می کند غزل ۲۱۹ - بجز سکوت ز روشندلان نمی آید غزل ۲۲۰ - مرغ دلم که خانه خرابی بجان خرید غزل ۲۲۱ - بملک عشق دل شادمان نمی ماند غزل ۲۲۲ - گر شبی دیده خونفشان نبود غزل ۲۲۳ - دل نه ازوست نه زما، یار چو بی نقاب شد غزل ۲۲۴ - چو تاب زلف دهی از بنفشه تاب رود غزل ۲۲۵ - شیخ از مسواک دندان طمع را تیز کرد غزل ۲۲۶ - چون وقت شد که کشت امیدم برآورد غزل ۲۲۷ - نیست مو کز فرق ما برگشته بختان سر کشید غزل ۲۲۸ - دست از ساغر امید کشیدن دارد غزل ۲۲۹ - سرفراز آن سر که فارغ از غم سامان شود غزل ۲۳۰ - برای داغ تو بر دل توان و تاب نوشتند غزل ۲۳۱ - با آنکه هیچ دربار غیر از خطر ندارد غزل ۲۳۲ - گر فلک هر چه بما کرده عطا می گیرد غزل ۲۳۳ - دود آهم رنگ از خورشید عالمتاب برد غزل ۲۳۴ - دل که چندین آه از جان می کشد غزل ۲۳۵ - چند در وصل تو دل حسرت دیدار کشد غزل ۲۳۶ - چنان ز عکس رخ دوست دیده پرگل شد غزل ۲۳۷ - شکر گویم هر چه غم با جان مسکین می کند غزل ۲۳۸ - چند نومید ز کوی تو دل زار آید غزل ۲۳۹ - دل بجذب خواری خود جور دشمن می کشد غزل ۲۴۰ - کسیکه از گل داغ تو گلستان دارد غزل ۲۴۱ - زیک قطره سرشکم تن زجا شد غزل ۲۴۲ - مشکل اهل محبت ز تو آسان نشود غزل ۲۴۳ - گر سرو قدت جلوه به بستان نفروشد غزل ۲۴۴ - بغیر از می کسی از عهده غم بر نمی آید غزل ۲۴۵ - دل جز کجی ز زلف تو نامهربان ندید غزل ۲۴۶ - تا دل دیوانه بود از عافیت دلگیر بود غزل ۲۴۷ - خیال زلف تو بازم بدست سودا داد غزل ۲۴۸ - داغ اگر بر روی همچون برگ گل جا می کند غزل ۲۴۹ - خصم گو ایمن نشین گر دست ما بالا شود غزل ۲۵۰ - بپرسش آمد و عاشق همین دو دم دارد غزل ۲۵۱ - نه طره ات غم شبهای تار من دارد غزل ۲۵۲ - از آن بچشم ترم بیحجاب می آید غزل ۲۵۳ - پایمزد عجز ما بیداد دست زور بود غزل ۲۵۴ - خوش آنکه کنج غم خود بگلستان ندهد غزل ۲۵۵ - ایدل چو راز دوست نخواهی سمر شود غزل ۲۵۶ - گر سیل فتنه خیزد دل را چه مشکل افتد غزل ۲۵۷ - زان چشم ندیدم که نگاهی بمن افتد غزل ۲۵۸ - بهره ای نگرفت گر کام دل بیتاب دید غزل ۲۵۹ - نیست یکشب که سر شکم گل بستر نشود غزل ۲۶۰ - عاشق از حیرت درین وادی بجائی می رسد غزل ۲۶۱ - کسی تا کی بسان موج دایم در سفر باشد غزل ۲۶۲ - آشوب طلب خاطر فرزانه ندارد غزل ۲۶۳ - آن گرم خو بسوز دل ما رسیده بود غزل ۲۶۴ - گرچه اول رنجش بیمار از آنسو می شود غزل ۲۶۵ - دانسته بخت زلف ترا انتخاب کرد غزل ۲۶۶ - دل تمنای درد او دارد غزل ۲۶۷ - گهی که بر لب او چشم اشکبار افتد غزل ۲۶۸ - ناخلف را بکسی فخر ز آبا نرسد غزل ۲۶۹ - اشک دمی جدائی از خانه تن نمی کند غزل ۲۷۰ - اشکی که رخت خانه به طوفان نمی دهد غزل ۲۷۱ - یاد تو از ضمیر به نسیان نمی رود غزل ۲۷۲ - کسب کمال اهل جهان کسب زر بود غزل ۲۷۳ - نه رحم کرد که خون دل خراب نخورد غزل ۲۷۴ - گل اگر با لب لعل تو برابر می شد غزل ۲۷۵ - ز مژگان تو لوح سینه ها از خون رقم دارد غزل ۲۷۶ - بی باده دل ز سیر چمن وا نمی شود غزل ۲۷۷ - بدلم اینهمه پیکان ستم بار نبود غزل ۲۷۸ - درین گلشن ز بدخوئی گل از آب روان رنجد غزل ۲۷۹ - تا در ره تو چشم امیدم دچار شد غزل ۲۸۰ - میخانه چو من رند نکو نام ندارد غزل ۲۸۱ - بی ستمکش صبر و آرام از ستمگر می رود غزل ۲۸۲ - چند دل تلخی غم را شکرستان داند غزل ۲۸۳ - خیال روی تو هر گاه سینه تاب شود غزل ۲۸۴ - می آشام غمت پیمانه و ساغر نمی دارد غزل ۲۸۵ - دل فسرده نه دستی ز کار و بار کشید غزل ۲۸۶ - زخمهای شانه از زلفت فراهم می شود غزل ۲۸۷ - بکن بیخ صبوری حسرت دیدار می آرد غزل ۲۸۸ - ایام، خوشدلی بستمکار می دهد غزل ۲۸۹ - هر زمان بر روی کارم رنگ دیگرگون شود غزل ۲۹۰ - دست مشاطه اگر زلف ترا تاب دهد غزل ۲۹۱ - نه زمی هر جا تنک ظرفی که برد از پا فتاد غزل ۲۹۲ - هر زخم که خدنگ تو زیب نشان شود غزل ۲۹۳ - غبار کوی تو گر توتیای دیده شود غزل ۲۹۴ - ای که تو دلتنگی از گریه دلت وا می شود غزل ۲۹۵ - خط چون سپاه حسن ترا صف شکن شود غزل ۲۹۶ - سیل را درس روانی گریه ما می دهد غزل ۲۹۷ - بلب از شوق پابوس تو جان ناتوان آمد غزل ۲۹۸ - با آن رخ شکفته چون عزم گلستان کرد غزل ۲۹۹ - مرنج از کس که هر محنت که آید زآسمان آید غزل ۳۰۰ - چشم بدمست تو چون عربده بنیاد کند غزل ۳۰۱ - بدور دیده مژگان از دو سو لخت جگر دارد غزل ۳۰۲ - ایدل ز نخل ناله و آهت ثمر چه شد غزل ۳۰۳ - گرم آسوده دوران می گذارد غزل ۳۰۴ - گر بتحریر ستم نامه هجران آید غزل ۳۰۵ - حدیثت نامه را تعویذ جان شد غزل ۳۰۶ - بر لبم همچو جرس خنده فغان می گردد غزل ۳۰۷ - خیال چشم تو در خاطرم گذر نکند غزل ۳۰۸ - بدست صد غم اگر بیدلان اسیر شوند غزل ۳۰۹ - چو جرس کار دل ار ناله و فریاد بود غزل ۳۱۰ - بسکه حرف قامتت ورد دل دیوانه شد غزل ۳۱۱ - دارد اگر صفائی دل از شراب دارد غزل ۳۱۲ - گاه اندیشه ای از روز جزا باید کرد غزل ۳۱۳ - سالک نه ره بگم شده از جستجو برد غزل ۳۱۴ - عیب را کی به پناه هنرم جا باشد غزل ۳۱۵ - بهار آمد و جانی بجسم مینا شد غزل ۳۱۶ - زاهد ازتر دامنی دامن چو بر اخگر زند غزل ۳۱۷ - خیال گلشن رویت بدل گذار نکرد غزل ۳۱۸ - جز بمی هیچ دل از بند غم آزاد نشد غزل ۳۱۹ - زپایم دهر خاری برنیاورد غزل ۳۲۰ - از جهان بخت بابرام گدا می خواهد غزل ۳۲۱ - مرا مسوز که نازت ز کبریا افتد غزل ۳۲۲ - وقتی زبار هستی چیزی بجا نماند غزل ۳۲۳ - دست حسنت پنجه خورشید تابان می برد غزل ۳۲۴ - دلم بملک قناعت نشان نمی داند غزل ۳۲۵ - گلشن کشمیر خارش گل بدامان می دهد غزل ۳۲۶ - ریاض ملک را دیگر بهار دلگشا آمد غزل ۳۲۷ - براه فقر مرا این و آن نمی باید غزل ۳۲۸ - همه محروم و ازو دست کسی دور نبود غزل ۳۲۹ - دلی دارم کزو دلها بسوزد غزل ۳۳۰ - زخوان غیب یکنعمت نصیب ما و ساغر شد غزل ۳۳۱ - مگو کسی بمن خاکسار می ماند غزل ۳۳۲ - زیوری از داغ مرد عشق را بهتر نبود غزل ۳۳۳ - دل را کی آن طاقت بود کز فکر جانان بگذرد غزل ۳۳۴ - نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود غزل ۳۳۵ - در شکار دل ما دام دگر می باید غزل ۳۳۶ - دل بیهده افغان ز تو ناساز ندارد غزل ۳۳۷ - پرپیچ و تاب و تیره بی امتداد بود غزل ۳۳۸ - کی آن صیاد بی پروا پی نخجیر می گردد غزل ۳۳۹ - دارم آن سر که اگر در ره دشمن باشد غزل ۳۴۰ - کی بود سرگشتگی ها را دل از سر واکند غزل ۳۴۱ - شمع این مسئله را بر همه کس روشن کرد غزل ۳۴۲ - نگه چوگرم بر آن پرحجاب می گذرد غزل ۳۴۳ - گرم ز لطف سیه روز خود خطاب کند غزل ۳۴۴ - بیش ازین دوران ستم پرور نبود غزل ۳۴۵ - عاشق آنست که چون داغ تمنا سوزد غزل ۳۴۶ - دل زغمخواران جز آئین جفاکاری ندید غزل ۳۴۷ - تا تو رفتی جان دگر آمیزشی با تن نکرد غزل ۳۴۸ - بیا که دل ز تو غیر از جفا نمی خواهد غزل ۳۴۹ - اگر چه نخل هنر را ثمر نمی باشد غزل ۳۵۰ - ببزمت شب خوش آن عاشق که سرگرم فغان افتد غزل ۳۵۱ - آن رهروان که در پس زانو سفر کنند غزل ۳۵۲ - بسمل ز تیغ او بطپیدن نمی رسد غزل ۳۵۳ - بت پیمان شکم دم از وفا زد غزل ۳۵۴ - شعله آتش حسن تو چو بالا گیرد غزل ۳۵۵ - گاهی که سنگ حادثه از آسمان رسد غزل ۳۵۶ - اجتناب از آهم آن مغرور خود سر می کند غزل ۳۵۷ - ابر سرمایه گر از چشم تر ما ببرد غزل ۳۵۸ - نه درین گلشن گلی از آشنائی بو دهد غزل ۳۵۹ - چو شمع گرمی آن بیوفا زبانی بود غزل ۳۶۰ - چو قرعه در تن زارم یک استخوان نبود غزل ۳۶۱ - کجاست بخت که تنگش کسی ببر گیرد غزل ۳۶۲ - مرغ دلم که روشن ازو چشم دام بود غزل ۳۶۳ - گل در چمن بجز خار در پیرهن ندارد غزل ۳۶۴ - ایخوش آندم که دلت از سر کین برخیزد غزل ۳۶۵ - بخیه های زخم با شیرازه اعضا نشد غزل ۳۶۶ - کی تمنای تو از خاطر ناشاد رود غزل ۳۶۷ - وصلت غبار غم ز دل ما نمی برد غزل ۳۶۸ - گردون بشیشه تهیم سنگ کین زند غزل ۳۶۹ - خستگان را ناوکش آرام جانی می شود غزل ۳۷۰ - کی تغافل می تواند عاشق بیتاب کرد غزل ۳۷۱ - لبم ز بستگی دل اگر چه وا نشود غزل ۳۷۲ - چو سایه گمرهی از ما جدا نخواهد شد غزل ۳۷۳ - از ضبط گریه دست دل ناتوان کشید غزل ۳۷۴ - از لذت جور تو خبردار نباشد غزل ۳۷۵ - شکفت غنچه و این عقده ام به دل جا کرد غزل ۳۷۶ - به راه عشق که هرگز به سر نمی آید غزل ۳۷۷ - می نشاط نه جام جهان نما دارد غزل ۳۷۸ - کسی که از خضر آب بقا نمی گیرد غزل ۳۷۹ - مریض را چو عیادت کشد دوا چه کند غزل ۳۸۰ - هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد غزل ۳۸۱ - بیا که بی تو سیاهی ز چشم روشن شد غزل ۳۸۲ - به عهد جور تو دل ترک آه و افغان کرد غزل ۳۸۳ - خوش آن زمان که عتاب بهانه ساز نبود غزل ۳۸۴ - کشش اوست که ما را به سر کار برد غزل ۳۸۵ - دوران زکار بسته اگر عقده وا کند غزل ۳۸۶ - مرد حق بین که بلا را ز خدا می بیند غزل ۳۸۷ - اقلیم دل به زور مسخر نمی شود غزل ۳۸۸ - ز شیرین جان ها بس که تیغت شهدپرور شد غزل ۳۸۹ - ز تازه شاخه گلی خانه ام گلستان بود غزل ۳۹۰ - صاحب همت که دست از کار دنیا می کشد غزل ۳۹۱ - سر سودازدگان جنگ به افسر دارد غزل ۳۹۲ - گر کرم در طبع نبود باده اش پیدا کند غزل ۳۹۳ - تا تیغ او بداد اسیران نمی رسد غزل ۳۹۴ - آنقدر بر دل نشست از دوست و ز دشمن غبار غزل ۳۹۵ - چه شد گاه از زبان خامه نام این پریشان بر غزل ۳۹۶ - نگویمت که دل از حاصل جهان بردار غزل ۳۹۷ - تا یافت عزت از تو مکان گوالیار غزل ۳۹۸ - چشم جادوی تو در دلجوئی اهل نیاز غزل ۳۹۹ - نهال عشق که برگش غمست و بار افسوس غزل ۴۰۰ - چون اشک پریشان سفری را چه کند کس غزل ۴۰۱ - دیده را کردی سفید از انتظار ما مپرس غزل ۴۰۲ - دوش در بزم تو دیدم ز دل خود سرخویش غزل ۴۰۳ - اگرچه از مژه روبم غبار رهگذرش غزل ۴۰۴ - که دل بر جا تواند داشت پیش چشم شهلایش غزل ۴۰۵ - نهد مرهم بزخم شانه جعد زلف غمخوارش غزل ۴۰۶ - می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویش غزل ۴۰۷ - نبود عجب که باشد سرگشته صدهزارش غزل ۴۰۸ - دلا ز رنگ تلون کشیده دامن باش غزل ۴۰۹ - بروی مرهم مرهم نهیم بر دل ریش غزل ۴۱۰ - در مصاف عافیت لرزان تر از سیماب باش غزل ۴۱۱ - بخانه چند نشینی سری ببستان کش غزل ۴۱۲ - اگر چه هست مرا بیتو داغ بر سر داغ غزل ۴۱۳ - آهم اثر نیافت ز فریاد بیوقوف غزل ۴۱۴ - خم زلفی است دگر دام گرفتاری دل غزل ۴۱۵ - امانم داد هجر بیمدارا تا ترا دیدم غزل ۴۱۶ - بوی کین هرگز کسی نشنیده از آب و گلم غزل ۴۱۷ - جذبه ای خواهم که از خود نیز روگردان شوم غزل ۴۱۸ - دورم از فتنه که در سایه مژگان توام غزل ۴۱۹ - ز سعی بخت مرادی روا نمی خواهم غزل ۴۲۰ - نمیرم تا براهت برنمی آید تمنایم غزل ۴۲۱ - ز ناتوانی خود اینقدر خبر دارم غزل ۴۲۲ - هر آه حسرتی که به تنها کشیده ام غزل ۴۲۳ - اشک غمازست خون در گریه داخل کرده ام غزل ۴۲۴ - تا من از صیقل می آینه روشن کردم غزل ۴۲۵ - چون در مصاف حادثه آه از جگر کشم غزل ۴۲۶ - خواهم ز بس پرده تقوی بدر افتم غزل ۴۲۷ - با فکر او چو سر بگریبان فرو کنم غزل ۴۲۸ - بدور خویش ز مینا حصار می خواهم غزل ۴۲۹ - بسکه سودای سر کوی تو پیچد در سرم غزل ۴۳۰ - آتش دیگ هوس از دل سوزان گیرم غزل ۴۳۱ - دست و دل تنگ و جهان تنگ خدایا چکنم غزل ۴۳۲ - بسکه از بار غم دهر گرانبار شدم غزل ۴۳۳ - آن سالکم که با خضر هرچند هم نشینم غزل ۴۳۴ - دل شاد از آنم که دل شاد ندارم غزل ۴۳۵ - با که گویم آنچه زان نخل تمنا دیده ام غزل ۴۳۶ - بیجوهریم و دست ز شمشیر می بریم غزل ۴۳۷ - نه همین از بخت بد طوفان ز عمان دیده ام غزل ۴۳۸ - تا زخواب مستی غفلت سری برداشتم غزل ۴۳۹ - دوش در خواب چو آن طره پیچان دیدم غزل ۴۴۰ - جنس کساد چار سوی ناروائیم غزل ۴۴۱ - شکوه درد ترا کی پیش درمان می کنیم غزل ۴۴۲ - منکه دور از وطنم عیش تمنا نکنم غزل ۴۴۳ - زحرف شکوه ایام لب چنان بستم غزل ۴۴۴ - از ثبات عشق دایم پا بدامن داشتم غزل ۴۴۵ - بیدماغم دست رد بر وصل جانان می نهم غزل ۴۴۶ - بسکه می پیچد صدای ناله دل در برم غزل ۴۴۷ - عمریستکه یک مستی سرشار ندیدم غزل ۴۴۸ - فرصتی کو که دوای دل رنجور کنیم غزل ۴۴۹ - باغبان بیمهر و ما در اصل نخل بی بریم غزل ۴۵۰ - گه گهر گه شرر از دیده تر یافته ام غزل ۴۵۱ - ازین شکسته دلم گر نحیف و رنجورم غزل ۴۵۲ - هم جفای دوستان هم حور دشمن می کشم غزل ۴۵۳ - همتی کو که دلان از عیش جهان بردارم غزل ۴۵۴ - چون دف تر ناله از بیداد کمتر می کنم غزل ۴۵۵ - همه پاکان بحر و بر دیدم غزل ۴۵۶ - بدام عشق تو بیدانه مبتلا شده ام غزل ۴۵۷ - بار ناموسی نداریم از پی دل می رویم غزل ۴۵۸ - دل را از آن دو طره پرفن گرفته ام غزل ۴۵۹ - در دستگاه محتشمان پا نمی خوریم غزل ۴۶۰ - از دست دهر محنت بسیار می کشم غزل ۴۶۱ - بر رگ دل گاه ناخن گاه نشتر می زنم غزل ۴۶۲ - بر شکال دولت آبادست و ما بی باده ایم غزل ۴۶۳ - بروی ساغر می ماه عید را دیدم غزل ۴۶۴ - کو همتی که از همه قطع نظر کنیم غزل ۴۶۵ - غم مسکن و فکر مأوا ندارم غزل ۴۶۶ - پی بخلوتگه قرب از بسکه شبها برده ایم غزل ۴۶۷ - باز عید آمد بغل گیری مینا می کنم غزل ۴۶۸ - ز سوز عشق چه هنگامه فغان بندیم غزل ۴۶۹ - جنت از رضوان، که من زان روضه خرم نیستم غزل ۴۷۰ - نه بیدادست گر چاک گریبان را رفو کردم غزل ۴۷۱ - روز و شب از بسکه محو آن میان گردیده ام غزل ۴۷۲ - همچو عینک سر نگردد راست از پشت غمم غزل ۴۷۳ - خوش آن غیرت که بیخود جانب دلدار می رفتم غزل ۴۷۴ - از در محرومی استمداد همت کرده ایم غزل ۴۷۵ - باین دماغ که از سایه اجتناب کنیم غزل ۴۷۶ - جان کاهدم چو حق سخن را ادا کنم غزل ۴۷۷ - موشکافیها در آن اندام زیبا کرده ام غزل ۴۷۸ - آوردم از مو قلم چون شرح ضعف تن کنم غزل ۴۷۹ - نه سزاوار حرم نه لایق بتخانه ام غزل ۴۸۰ - در مطلعی که وصف دهانش بیان کنم غزل ۴۸۱ - کامی ز روزگار ستمگر گرفته ایم غزل ۴۸۲ - ز کلک مرحمت دوست تیره ایامم غزل ۴۸۳ - ما تکیه بیاری هوادار نداریم غزل ۴۸۴ - طالع وارون بر آن برگشته مژگان بسته ایم غزل ۴۸۵ - بیقدر نخواهم شد اگر خاک نهادم غزل ۴۸۶ - آستین گریه را گاهی که بالا می زنم غزل ۴۸۷ - تمام دردم و روی دوا نمی بینم غزل ۴۸۸ - گوهر تاجم که در دست گدا افتاده ام غزل ۴۸۹ - ریخت ناخن بسکه خار یأس از پا می کشم غزل ۴۹۰ - باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنم غزل ۴۹۱ - خاک نشینی است سلیمانیم غزل ۴۹۲ - ما که پیش از مرگ آسایش تمنا می کنیم غزل ۴۹۳ - هرگز آشفته ز بد گردی دوران نشدم غزل ۴۹۴ - تا نفرسود است پا، بیراهه پیما می شوم غزل ۴۹۵ - اشکریزان در غمت چون روبهامون می کنم غزل ۴۹۶ - در جستجوی وصلت، آن رهرو بلایم غزل ۴۹۷ - از هر طرف که تا زند ما صید سربراهیم غزل ۴۹۸ - کسی نیم که زکس حرف سرد برگیرم غزل ۴۹۹ - دلا مگوی که نگرفت هیچکس خبرم غزل ۵۰۰ - بچاک سینه نه مرهم پی دوا بندم غزل ۵۰۱ - همین نه در سفر آشفته تر ز سیلابم غزل ۵۰۲ - روز و شب از بسکه محو آنمیان گردیده ام غزل ۵۰۳ - می رویم از خود بیا در انجمن تنها نشین غزل ۵۰۴ - هیچکاری برنمی آید ز دست تنگ من غزل ۵۰۵ - سفر نیکوست اما نه زکوی دلستان رفتن غزل ۵۰۶ - کار دوران چیست جمعیت پریشان ساختن غزل ۵۰۷ - پیشی ار خواهی بهر پس مانده همراهی گزین غزل ۵۰۸ - هر دم مشو سوار به عزم شکار من غزل ۵۰۹ - نه همین می رمد آن نوگل خندان از من غزل ۵۱۰ - مگو ناصح که بتوان از رخ جانان نظر بستن غزل ۵۱۱ - ای صبا این دل صد چاک بجانان برسان غزل ۵۱۲ - دلا بار وجود از خویش افکن غزل ۵۱۳ - بسینه ناوک غم تا بکی روان کردن غزل ۵۱۴ - شب عیدست می باید در میخانه وا کردن غزل ۵۱۵ - نگسست عهد صحبت، می از هوای باران غزل ۵۱۶ - باز میخارد کفم خواهم دگر بر سر زدن غزل ۵۱۷ - کمر از تار جان باید بران نازک میان غزل ۵۱۸ - اگر مرد رهی نعلین خار سعی در پا کن غزل ۵۱۹ - بیغما برد دین و دل که دست انداز نازست این غزل ۵۲۰ - تا چند همچو سوفار خندان بخون نشستن غزل ۵۲۱ - برتر از خورشید شد کار سخن غزل ۵۲۲ - بعالم از سر کلک وزارت درفشانی کن غزل ۵۲۳ - شکارگاه معانی است کنج خلوت من غزل ۵۲۴ - حسن اگر اینست ناصح همچو ما خواهد شدن غزل ۵۲۵ - نصیب ماست زیان بر سر زیان دیدن غزل ۵۲۶ - کس نمی گیرد دگر در رهن صهبا پیرهن غزل ۵۲۷ - چیست کارم، زخم کاری هر زمان برداشتن غزل ۵۲۸ - نیامد نخل آه از سینه پرداغ من بیرون غزل ۵۲۹ - نه گل شناسم و نه باغ و بوستان بی تو غزل ۵۳۰ - ایکاش صد دل باشدم ایجان و دل قربان تو غزل ۵۳۱ - آمد بهار و لشکر گل در رکاب او غزل ۵۳۲ - غنچه یکی ز جمله خونین دلان تو غزل ۵۳۳ - صبح نگرددت سفید پیش بناگوش تو غزل ۵۳۴ - ز خجلت تا دل ما را شکسته غزل ۵۳۵ - ز آشفتگی حالم ربط از سخن بریده غزل ۵۳۶ - هیچت خطر از دیده گریان نرسیده غزل ۵۳۷ - نمک ز گریه و تأثیر از فغان رفته غزل ۵۳۸ - ننشستن نقش امید، از نقش بد بسیار به غزل ۵۳۹ - عصا و رعشه ای در دست از پیری بما مانده غزل ۵۴۰ - قربان آن بناگوش، وان برق گوشواره غزل ۵۴۱ - تا کی خورم غم دل با نیم جان خسته غزل ۵۴۲ - غرور حسنش از بس با اسیران سرگران کرده غزل ۵۴۳ - ایدل بسنگلاخ هوسها قدم منه غزل ۵۴۴ - علاقه ام ز تو نگسسته وز حیات بریده غزل ۵۴۵ - هوای سیر گلشن مانده است و بال و پر رفته غزل ۵۴۶ - دل از غم بیش و کم تقدیر گذشته غزل ۵۴۷ - ز آتش پنهان عشق، هر که شد افروخته غزل ۵۴۸ - کی صاحب همت ز جهان کام گرفته غزل ۵۴۹ - جنون تا بداد اسیران رسیده غزل ۵۵۰ - اشکم ز دل چو شعله فروزان برآمده غزل ۵۵۱ - آمد آن هوش ربای دل کار افتاده غزل ۵۵۲ - بر نازک میانت شیشه ساعت کمر بسته غزل ۵۵۳ - دوران ز عاریتها دندان ز ما گرفته غزل ۵۵۴ - نبرد از دل غمی نظاره گلهای بستانی غزل ۵۵۵ - تو ز روی مهربانی بمیان مگر در آئی غزل ۵۵۶ - ز بزمی برنمی خیزد سرود نغمه پردازی غزل ۵۵۷ - فقر وارستگی است از غم هر نیک و بدی غزل ۵۵۸ - هر دم از خویشتن آهنگ رمیدن داری غزل ۵۵۹ - رواج جهل مرکب رسیده است بجائی غزل ۵۶۰ - دلا ز صیقل محنت جلا نمی گیری غزل ۵۶۱ - دلگشائی نبود آنچه ز صحرا یابی غزل ۵۶۲ - ایدل ز خانه تن فکر سفر نداری غزل ۵۶۳ - چه نیکو گفت با گردن کشی سر در گریبانی غزل ۵۶۴ - نزد این خلق از رواج باطل حق دشمنی غزل ۵۶۵ - براه او چه در بازیم، نه دینی نه دنیائی غزل ۵۶۶ - بصحرای هوس تا کی دلا سر در هوا گردی غزل ۵۶۷ - یکسر مو نیست در زلف تو بیتاب و خمی غزل ۵۶۸ - چنان دل کند، می باید ازین تنگ آشیان باشی غزل ۵۶۹ - زتیغ تو بر دل در آشنائی غزل ۵۷۰ - نیست بیفایده این بیخودی و مدهوشی غزل ۵۷۱ - صد رنگ ناله دارد بیمار زندگانی غزل ۵۷۲ - خموش باش دلا عرض مدعا کردی غزل ۵۷۳ - فزون از صبر ایوبست تاب محنت دوری غزل ۵۷۴ - از فیض دل ار گوهر شب تاب نباشی غزل ۵۷۵ - دلا چه شکوه بیهوده از قضا داری غزل ۵۷۶ - مکن از تلخکامان شکوه گر شیرین سخن باشی غزل ۵۷۷ - زهی بعشق رخت کار شمع سربازی