غزل ۱۲ - چشمت بفسون بسته غزالان ختن را

چشمت بفسون بسته غزالان ختن را
آموخته طوطی ز نگاه تو سخن را ۱

پیداست که احوال شهیدانش چه باشد
جائیکه بشمشیر ببرند کفن را ۲

معلوم شد از گریه ابرم که درین باغ
جز باده بکف نیست هوادار چمن را ۳

آب دم تیغت چو بخاطر گذرانم
خمیازه کند باز لب زخم کهن را ۴

هر شمع که روشنتر از آن نیست درین بزم
روشن کند آخر ز وفا چشم لگن را ۵

میخانه نشینیم نه از باده پرستیست
از دل نتوان کرد برون حب وطن را ۶

بی سینه روشن رخ معنی ننماید
آئینه همین است عروسان سخن را ۷

زاهد نبرد نام کلیم، این ادبش بس
اول اگر از باده نشستست دهن را ۸